Ik heb ’t al wei-s eerder ehad oaver de veraandering van winkels en toch mu-k jullie dr nog weer met lastig vallen. Want eindelijk is e wies ewörden. Töt noe toe vulen de zich värre boaven al die echte Dalfser winkelierties stoan. Ik denke det e van det leeg bie de grondse gedoe niks mos hebben.Zo’n lummel van buten toch! Mar noe eindelijk, begint e zien plaatse te kennen, hij hef ’t in de gaten dè-j met hoge van de toren bloazen hier gien moer opschiet. Iej weet noe zo zächies an wel oaver wie as ik ut hebbe. Pesies, den visboer. Hij daalt of noar legere regionen, zelfs den poeste veur de deure wördt e kwiet. Goed zo man, ik heb oe altied wel ezegd, à-j gewoon doet doe-j à gek genogt, mar toen lachen iej net as een bok die brandnettels vret. Ik komme dr binnenkört nog is iene bie oe achteroaver loaten zakken. Van de wekke mos ik is weer härd remmen, een vrouwgie met een kind achter op de fietse sleut zomar zonder uut te kieken, vlak veur mie langs, of. Toen dach ik an spreuken 11 : 22. As een golden ring in een värkenssnoete is een schone vrouwe zonder verstaand. Soms hè-j det zo, dan is ’t hele weer op een biestern, det was vrogger ok al zo. Doar mos ik an denken toen ik in Rondum Dalfsen det verhaal leazen oaver dr Te Rae. Mien va kon nog al goed met um opschieten, zie maken nog al is een pröatie met mekare. Zo vertellen de dokter een keer det e is, noa wekken reagenen, met heel slecht weer achter in Oldlusen mos kommen. De boerinne was lange niet goed. Härde weagen waren dr niet dus hij mos op de motor de blubber deur. Toen e bie den boer was konne hoaste niks meer zien, zien leren käppie en moterbrille zaten onder de modder. Hij onderzöchen de boerinne secuur, en leut een dränkie en een paar pillegies achter. Die hadden ze toen gewoon bie zich. Toen e weer vot gunk zea den boer: “Dokter, ik rekkene oe det heel hoge an, dè-j zo rap hier hean ekommen bint deur det hondeweer.” “Ikke oe ok”, zea de dokter en wreef een paar moal met zien doem oaver zien wiesvinger. Ik moche trouwens ok wè graag noar um toe goan, met koezepiene beveurbeeld, want as ik gien auw reupe as e mie den koeze dr uuttrök kreeg ik een repie sukela. Mien va zal um dr wel bie betaald hebben. Zo had ik ok is een moal een besten jaap net onder de knie. Ik wazze met verstöppertie bie een stöltenbärg van Zweers in een stuk blik ekröppen. Ikke rap noar Te Rae, den keek is effen, trök den snee nog iets värder lös zodet ut bloed dr uut gulpen. Hij geut dr een kladde van die stroperige broene jodium in, wat aldergriezeligste beet. Toen krammen de de boel gewoon dichte. Ik mosse hinkelend op huus an en mosse een paar dagen met ut bien op een stoel. Iej gungen toen ok niet eerst nuus, nee à-j zo wat hadden gung iej as jochie, van zo’n joar of zesse of, metiene zelf noar een dokter, oen olden hadden toch immers gien tied veur zuks geklungel!