Joke wörden deur moe naor bedde ebracht, zie zea netties haar gebedtie op. Nao ut amen vreug moe: “Hè-j niks vergetten? Hoezo? Mos iej niet veur opa bidden die zo ziek is? Daor hè-k toch gisternaomd à veur ebid!” Aover bidden esprökken. Een gezegde van net veur een oorlog is: Veur dè-j um reagen bidt, kö-j better eerst naor ’t weerbericht luusteren.

En dan den boer den net veur de dienst an de domenee vreug of die um reagen wol bidden, waorop zien buurman zea: “Astoeblieft niet, want ik wil mönnen heuien.” A-j mar niet te eigenwies bint dan valt d’r oen hele leaven wè wat te leren. Ken iej Jan Plat? Nee? Nou, det is een wereldberoemde kok, de ministerpresident is d’r niks bie. Hij zörgt d’r veur det een hoop meansen alle dagen van ni-jsen weeran läkker etten könt. In Rosengaerde zelf, mar ok de luu die’t van tafeltje dekje kriegt. Een ni-jgie, niet wieder vertellen heur, ’t is mi-j ok in ’t oor efluusterd, mar hij is, echt waor, kommende maondag 25 jaor etrouwd. Wel een fillecitatie weerd zò-k zo zeggen. Wie zol d’r bie um thuus kokken? Hij of zien vrouwe? Hef iene van oeluu wei-s eheurd van grazelen? Nou, vrogger as de luu in de vrogge zommer an ’t grös meaien waren, bedölven de jongs en de meisies mekare wei-s, spöllender wieze, onder ’t grös. Wat d’r van aover ebleven is? De uutdrukking iene te grazen nemmen. Det dut mie denken an een old verhael. In de veur veurige eeuw was d’r zo’n grupie jonge luu druk gangs op hun hangplekke an een Dedemsweg, bie ’t galgenveldtie. Nao een steugie raken de foezel op, dus mos d’r iene naor ’t ‘Roo Härte’ umme de flessen te vullen. Mar ja, wie dos det an zo in ’t duuster, zonder iene straotlanteern? Oh zea Berend, ikke wè, as ik mien knuppel bie mie hebbe bin’k veur de duvel nog niet bange. Zie gaven um ammao een paar duiten met en hij vut. Zö-w is kieken of e echt niet bange is? Smoezen de aanderen onder mekare. En jao heur, bie Bäts hadden ze disse wekke net een bolle eslacht. Ut vel met de horens d’r nog an hunk an een schaorpaol te dreugen. Zie sleuden Geert det vel umme en den gunk een endtie langs een Hessenweg en verstoppen zich achter een paar grote struken. Toen Berend weerumme kwamp sprunk Geert iniens al brullend teveurschien. Berend bedach zich gien ogenblik mar sleug det monster met zien knuppel midden tussen de horens zodet e zomar in mekare zakken. Toen Berend weer bie zien maoten kwamp vreugen ze of e nog wat appäts eziene had. Nou, det zò-k zo denken; ik kwamme de duvel in eigen pesoon tegen, met de horens op een kop, mar ik heb um veur de wereld eslagen. Sjonge, wat schrukken zien maoten. Zie rennen zo rap as ze konden naor Geert toe. Den lag nog hemao buten westen veur de vlakte. Zie hebt um heel veurzichtig op-epakt en naor huus ebracht. Hij hef wel zes wekken met een bärste in de schedel en een zwaore härsenschudding ut bedde mutten haolen. Zo zie-j mar weer: A-j oe zelf as een ezel anstelt, mu-j niet raar opkieken as d’r iene op oen rugge klimt. En dan noe nog effen weer een old vässie. Weas vlug en flink bie ’t wärk mien kind; ’t is half edaon wà-j goed begint. Iej kent toch ’t sprekwoord wel; wà-j goed anpakt det is mar spel. Wie an zien doel geraken wil, stiet vast niet halverweggens stil. Die löt; wat ok vandage kan edaon, nooit iene keer töt mönnen staon.