Dalfsen’s Plat: Thuuskommen

Dalfsen’s Plat: Thuuskommen

Hoe dichter ik bi-j huus kwamme, hoe bli-jer ik vanbinnen wörden, wie waren ummers niet zomar äns hean op weg? Wie gungen weer terugge naor ut aldermooiste plekkie. Oons vriendlijk dörpie Dalfsen an de kabbelende Vechte.

 

Wadde wie trouwens op verkaansie met-emäkt hebt, det haol iej haoste niet veur meugelijk. Deurdet dr zo alderiezeligste völle meansen zich zo biestachtig gedraagt, en ikke mien oor altied goed te luusteren legge, heb ik eleerd met biesten te praoten. Noe mu-j weten det hier bi-j oons in de tuun à jaoren twie doeven zit die merakelste best met mekare akkedeert. Mar zo veur in juli heur ik den ienen teagen een aanderen zeggen:” Ik gao vot, ik wille wat van de wereld zien.” Den aanderen hef nog een helen tied liggen soebatten, mar nee heur hij wol niet luusteren en leut zien möötie in traonen achter. Hij was evlöögen. “Die bin’k veurgoed kwiet”, heuren ik haar al koerend nösteren. Toene wi-j op 23 juli veur de verkaansie vertrökken, zat ze nog as een zielig heupie ellende, met de kop in de veren op ’t schuurtiesdak. Wie hebt haar nog gedag ezweaid en bint toen toch mar vot-egaon. Veurbi-jgaonden zundag bezöche wi-j den mooien kloosterruïne bi-j Wolf. Daor hè-j toch zo’n iezeligste mooi uutzicht aover de Moezel. Heel in de diepte zie-j dan die geweldige Rijnaken varen. Mar iniens, wat is det? Mien vrouwe stöt mi-j an. Ik heure een heel zielig gekoer, mar ’t hef ok wat bekends. Wi-j kiekt nog effen wieder en jao heur daor onder een brummelstruke zit een doeve. Ien zielig heupie ellende. Mien vrouwe pakt um op, mar dan kreunt e van piene. Wie bekiekt um is goed en ziet ut à, een windbukskeugeltie in t lief, ’t ettert en zweert hemao. Heel veurzichtig hebbe wi-j um dr uut-epeuterd, en toen knappen de al een bettie weer op. Wi-j hebt um met enömmen naor oons verkansiehuus en hebt um daor op ut balkon ezet. Mien vrouwe hef um met haar zachte haanden nog een bettie ezalfd, allenig al die zachte haand dut wonderen weet ik uut ervaring. En den aomd op ’t balkon hef den doeve oons zien verhaal edaon. Toen ik uut Dalfsen vertrökken ware, gunk ut eerst best wè läkker, mar in Limburg baoven de Mokerheide kreeg ik mi-j toch een zwaore onweersbu-je op de kop, niet te krap. En in de wiede umtrek mar ienen boom, den was nog zo kaal ok, det een luus dr nog gien schuulplekke vinden kon. Deurnat zat ik daor veur paol, denkend an de mooie dagen van vrogger. Toen’k eindelijk genogt op-edreugd ware vleug ik wieder en vunne een mooien akker bezeaid met rogge. Uut-ehongerd vleug ik dr op of, en pikken of mien leaven dr van ofhunk, hongerig à’k ware. En toen iniens… een vogelvangersnet en ik wazze ‘t bukkie of de klos. Gelukkig was ut een bettie slordig volk det de netten uutgooien, want ik vunne een mooi groot gat en vleuge met gank vot. ’t Gunk een heel ende goed, ik krege à weer schik mar, ni-je rampspoed. Net baoven zo’n kratermeer bi-j Marialaach veul mi-j een valke op de hoed, ik dache al det mien läste uur eslagen had, mar nee heur ik hadde weer is geluk, wat hoger vleug een aorend en den greep de valke in de kladden zo det e mi-j van angst lösleut. En toen, net hier vlak bie de Moezel was daor zo’n jonk met zien bukse. Wat bin’k bli-j dè-k weer bekend volk zie. Wie hebt um die läste twie dagen van oonze verkansie daonig verwend, zodet e weer aorigies an bi-j ekommen is. En toen e wi-j um gistermännen een lift anbeuden naor Dalfsen, was e zo bli-j as blik. En zien möötie? Die hef oons vanmännen umme half zesse à wakker ekoerd van bli-jschop. Roekoe-koe, roekoe-koe.

Artikel delen: