Dalfsen’s Plat: Roepen en poepen

Dalfsen’s Plat: Roepen en poepen

Det is noe ut mooie hier in ’t dörp, de meansen begriept oe, de meansen helpt oe. Wat mos ik noe toch zonder oeluu beginnen. Iej brengt mi-j met mekare de stukkies an, en daordeur kan ik dus bi-j de kraante de kost verdienen.

 

Zo leup ik een steugie trugge op kärkplein, kom ik Derk teagen; hoe is’t jong? Oh best, à-j de roepert en de poepert mar lös haolt, aoverkömp oe niks. En zo is’t, want ’s middes op de fietse, komme wi-j langs Thijs. Mien vrouwe hef de roepert goed lös en röp:”Wi-j komt binnenkört nog een keer een mööltie döpperties bie oe plukken, zie stunden dr ok zo iezeligste mooi bi-j. Nou, det hè-w eweten, wi-j mossen metiene ofstappen en an ’t plukken, Gait Jan, die dr ok was, ’t zol ok is niet zo wean, lienen oons een emmer. Sjonge, wat hebbe wi-j ’s aanderdaags onmeundig läkker egetten. Noe weet iej met mekare natuurlijk ok wè, det döpperties femilie bint van beunties, en ’t zol zelfs können det sommigen onder oeluu dan det sprekwoord ok kent van: ”Elk beuntie zingt zien teuntie”. Nou, dan weet iej ok waor of die poeste wind den middag vot kwamp, ik hadde de poepert goed lös. Weet jullie trouwens ok wè det Bättus zien grovva vrogger ’t kleinste boerenbedriefie had van allemaol, Hij had ut zaand onder de nagels en ’t vee onder de pette. Zien buurman had ut aorig wat breder, as die ’t vee op stal zetten zeade: “Riegt oe.” Hij had namelijk wel iene hele koe. Toch was Salland toen ter tied ok rieke, zie hadden zelfs een aoverschot an ärmeluu. Det is noe heel aans, en det kömp umme det: “Een geldzak en een bedelzak nooit honderd jaor an dezelde klinke hangt.”

 
Meansen bint trouwens as ze ’t niet te vet hebt wè vernemstig. Nemt noe is ut wassen van de wichter. ’s Zaoters allemaol achter mekare in de teil, ’t kon wean det dr bi-j de winterdag halverweage een bettie kokkend water bi-j in-edaon wörden. Zo, de wichter klaor, dan noe de sökken dr in, ok schone, dan könt noe de klompen dr in of-eboend wörden, en dan kon töt slot nog mooi de pompestraote dr met eschrobd wörden. Zunigheid met vlijt, bouwt huzen as kestelen, en wien zien haor niet wast en kamt, krig luzen as kemelen. Weet iej trouwens wel det Staring al zea det een zunige vrouwe de beste spaorpot was? Hij zea trouwens ok; det al hè-j een jässe an met golden knopen en iej hebt niks an de voeten, dan wö-j nooit wärm.
Hij wol daor zoiets met zeggen as: “Opsmuk det is net zoiets as een vrouwe met golden mussebellen en de wichter lappe op lappe an de bokse.” Ik zea läst ok nog tegen zo’n ärmen drommel, à-j oe is een maol hemao niet redden könt, kom iej mar bi-j mi-j, kö-w samen gaon zitten krieten, want ik hebbe ok nauwelijks nagels umme mien gat te krabben. Nee, dan de Drentse schriever Roelof Sieben, den schreef:

Wie zunig is op moeders gold,
die mut ut mooi in ’t deusie laoten.
Wie zunig is op moe haar taal,
die mut ut daaglijks praoten.

Artikel delen: