Dalfsen’s Plat: Dwärg Wärg

Dalfsen’s Plat: Dwärg Wärg

Jullie heb ammao wei-s van Sneeuwwitje eheurd, det alderiezeligste mooie prinsessie, met een vellegie zo wit as snee, met lippies zo rood as bloed en met haor zo zwät as ebbenholt. Mar noe heb ik köttens op verkaansie ien van die zeumen dwärgen esprökken, waor ze een steugien bi-j in huus ewoond hef.

 

Hij räk dr nog niet aover uut-esprökken. Ik hebbe ut vollende verhæl uut zien mond op-etekend, zoas hij ut beleafd hef.– Sjonge, jonge, bint ze ammao zo bässens druk in de bos umme de boel lieke en recht te haolen, en ik ligge hier mar op mien luie gat in bedde te niksen, zo foetert Wärg in zichzelf. Hij verveelt zich, hef alle boeken al uut, al veult det ok niet met allenig mar op de rugge lingen, à-j oe niet is effen läkker op de zied können schörken. Veur de tillevisie, die zien maoten daor teengen ’t zolder eplakt hebt, is ok jao niks te beleamen, nog mar weer is eamen een cryptogrämmegie oplössen, blif mien geest teminste schärp. Mar wat is det, heur ik daor de belle? Is dr volk an de deure? Oons mooie deerntie zal dr mi-j toch niet nog is weer veur de därde maol intrappen hean? En ik met mien gebrökken hup, ik hebbe gien poot um op te staon, wat mu’k noe toch beginnen? Ik schreeuwe mi-j de mond haoste uut een haoken, mar zie heurt mi-j niet. Ik heure noe toch echt dudelijk de veurdeure met een klap dichte slaon. Ik graaie op mien nachkässie naor ’t mobieltie en piepe in de körtste keren mien maoten in de bos op. Rap jongs, astoeblieft, aans giet ’t weer mis, lopen zo härd à-j könt. Zollen ze nog op tied kommen? Zie bint wel een stief ketiertie van huus of heur. Weer heur ik de deure met een klap dichte slaon. ’t Zal toch niet hean? En dan heur ik nog een zwaore klap, net of dr iene aover een stoel hean toeselt, ik heure gekræk ok. ’t Zal toch niet waor wean? Ik laote mi-j pedoes uut bedde rollen, ik denke nie meer an piene. Op de elleboongen slep ik mi-j voort aover de vloere naor de deure. Och heden mien tied, dichte natuurlijk, en ik kanne, krukke dè-k binne, niet bi-j de krukke. De angst en de piene wördt mi-j te zwaor, ik gao van mien stökkie, binne totaal van de kæte. As ik zoas ik later eheurd hebbe, nao een dikke wekke in coma te hemmen eleangen eindelijk weer bi-jkomme, lig ik veur oons husie in een heerlijk zunnegie in mien eingen bedde. Iets wiederop zie-k een hele knappe jonge vent met mien maoten bi-j, zoas ’t lik, een glazen kiste staon, ut liekt wel een prins. Dan nemt mien maoten den kiste op de scholders en wilt um ietsies dichterbi-j mi-j, naor een golden koetse drængen, met inderdaod zo à-k noe zie, een koninklijk waopen op de ziedkaante. Wat is det noe, den kiste is niet löög, nee oonze eingste heel echte Sneeuwwittie lig in die kiste? Zo roerloos, niet ien beweaginkie is te zien, ut dringt noe iniens weer töt mi-j deur den middag dè-k mi-j uut bedde hebbe laoten toeselen, ut is dus toch mis-egaon? Ut schöt as een stekvlamme deur mien lief de traonen rolt mi-j aover de wangen. Mar deur det floers van traonen hean zie-k hoe oonzen aans altied zo wieze Wiezeman noe toch een grote stommiteit begiet. Löt e mi-j daor toch ieskold Strukelpoot en Strompelaar veurop lopen, det kö-j toch op oen tien blote vingers naotellen, det det nooit goed kan gaon. Kiek, daor hè-j ’t gesmiet in de glæzen à, hà-k ut niet edacht? Zie stuitert veuraover, de kiste schöt van hun scholders veuruut en spat in duuzend splinters uut mekære. Daor lig Sneeuwwittie. Ik zie een stuk appel met gank uut haar mundtie soezen, en dan…ik geleuve mien eingen oongen niet meer, det kan niet waor wean en toch is ’t klaore wärkelijkheid, zie springt aoverende kik eamen in de rondte en vlög dan op stob den prins um de nekke. Det wördt binnenkört brulfte denk ik nog net en dan doezel ik van vermuuidheid en spanning weer vot.

Artikel delen: