Dalfsen’s Plat: Ruumtegebrek

Dalfsen’s Plat: Ruumtegebrek

Jao, det denk ik bie toeren, de ruumte in de kraante die mi-j toebedeeld is, is eingelijk völs te kört. Daorumme kom ik soms ok een bettie achteran dröötelen.

 

Want ok noe wi-k toch nog eamen terugge kommen op den biezunderen mooien zaoterdag met al die cultuur. Det was toch echt genieten met volle teungen. ’t Begun veur mi-j al um eamen veur tiene. Ik hadde in ut programma in de kraante ezien det bi-j ’t station um kwärt aover tiene oonze burgervader Erben zol toesprekken. Daor wi-k bi-j wean, ik bin peslot ok ai-s samen met Erben veur de tillevisie ewest. Mar zoas ok noe weer, de almanak en de kraante brengt de leungens in ’t land. Niks Erben, niks Elfers. Mar wel alderbässens mooi völle volk die met de trein met wollen. De Historische kring deut beste zæken. Hé Henk gao-j ok mee met de trein? Ikke, bi-j wè wiezer, in zo’n stoomtrein, nee heur, daor hè-k zukke nære herrinnerings an. Noe wat dan? Vertel is op! Luustert dan mai-s goed, en dit is gien spreukie zoas Janna van de Berg oons ’s middes zo schitterend mooi vertellen, nee, dit is pure bittere wärkelijkheid. Ut zal denk ik zo midden in de winter van 46/47 ewest wean. Ik wazze weer is een bettie an de læte kaante. Lopen, lopen dè-w deunen, met een gank net ovve wi-j an ’t trainen wæren veur de olympische spöllen. Det jonk van domenee Cazemier en ikke. Mar nee, Apperloo had zien spiegelei al op-ehemen en de trein reed vot. Met een läste raom lukken ut mi-j toch nog net op ’t veurste balkon te springen. Zo niet Ben Cazemier, den veult dr dæle, de treeplanken scheumen aover um hean, ’t pässeneel op ’t station vrezen à ’t ärgste, mar toen de trein vot was, stund e op en mankeren niks, zo koo-j ‘t een paar daangen later in de Dalfser kraante læzen. Goed of-elopen dus. Det dach iej, veur um jao, mar ikke dan? ’t Vreur det ‘t zo kræken en deur de stoom van de lokemotief was de deure dichte evreuren, iene bonke ies, ik kon niet naor binnen. En daor stund Henkie te bibberen en in de körtste keren te veraanderen van meanse in iespegel. In Zwolle an-ekommen mossen zien kammeraoden die läkker wärm binnen ezeaten hadden um tussen zich innemmen, zie hebt um, mi-j dus, naor de wachtkamer ebracht en dichte bi-j de kachel neer-ezet umme te ontdooien. Zo kwaam ik ok nog een uur te læte op schoele an en mosse daorveur strafregels schriemen. Nee, mi-j ziet ze niet weer in of op de stoomtrein. Affin, gien Erben dus en ikke mar weer terugge naor Dalfsen. Hier een muziekie, daor wichterties in uniform an ’t daansen, volksdaansen in klederdracht nuum mar op. Natuurlijk bin’k ok naor beneden estrompeld, waor onder an de kaai de luu an ’t schilderen wæren. In de körtste keren kreeg ik ok zo’n plänkie met värve, een palet numen ze det, in de haanden edrukt, eamen wat gemättel mar toen wus ik waor as det gat veur dienen, umme een vinger deur te stekken, en met een kwast in de aandere haand hè-k mi-j daor toch een kunstwärk op det paneel daor veur mi-j neer-esmetten, uut de kunst! Beeldhouwen koo-j ok, mar daor hè-k mi-j niet an-ewaogd, iej mut peslot oen plase kennen. Mar in ’t gemeentehuus; Lenze Bouwers met gedichten van umzelf en aanderen. ‘t Is misschien wel een koe, mar det bundeltie boe brach e biezunder mooi veur ’t voetlicht. En toen; wat ik ut aldermooiste vunne van de hele dag. Janna van de Berg, nee, à-k toch zovertellen konne, deu-k nooit aans meer. Veural det läste spreukie, aover den kleermæker en de schoenmæker, ik hadde ’t zelf niet mooier uut können prakkezeren. Zie vertellen wärkelijk met haar hele lief. Toen ze uutveteld was, mos ik op een dräffie naor de kärke, want ik wolle nog graag wat van det jongeskoor heuren. Wat een dag wat een dag, en ’t mooiste van alles! Op den dag met zovölle vremd volk in ’t dörp zat ut VVV-kantoor dichte.

Artikel delen: