Dalfsen’s Plat: Kunst

Dalfsen’s Plat: Kunst

De veurige wekke begun ik mien stukkie met wärk in ’t Koffieströötie, en inderdaod wà-k à dache, zie waren gangs met ut ni-je, indertied an oons belaofde, kunstwärk.

Toen ’t haoste klaor was stunnen dr vaaks een hoop luu bi-j te kieken, zie vreungen mekære, wat zol ’t veurstellen? Van alles heuren ik. Pesies goed eschötten in ’t jaor van de gehändicäpten, zea dr iene in een rolstoel, twie man zonder bienen. Iene leut twie meansen op eiers lopen. Nog weer een aanderen lengen een link met ut Koffieströötie, zollen ’t ongebraande koffiebonen wean? Met Kanis en Gunnink dr baomenop reup weer een aander. En zo gunk ut mar an, umme de haanden bi-j te wärmen. Ammao meansen dus die nog niet genogt kiek op kunst hebt. Mar nao de uutleg die ik oe noe geve, vuul iej sträkkies wat in oen härte kriebelen, giet ut hele kunstwärk leamen, kö-j ut an oen kinders en kleinkinders uutlengen, onderwiel ze met glimmende eugies en gluiiende eurties naor oe zit te luusteren. Stel oe is eamen veur, zo’n anderhalf jaor terugge. Een hele mooie härfstaomd in oktober. Achteran bi-j de bärgergrachte zit een kunstenaar in diep gepeins verzunken. De läste straolen van de zunne verdwient heel gestöödig achter die mooie broene en geale blæn van de bos, ’t liekt haoste puur gold. En dan as ’t läste strööltie vot is komt ze te veurschien, duzenden vuurvliegies tussen de bomen, en in det flikkerende flonkerende licht, zut den man de onderdeurties van de bomen lös gaon en daor komt ze an, de kebouterties in hun mooie sträkke geale jässies, blauwe broeken en een rood puntmussien op. Zie zuukt een plasie op die witte paddestoelen met die rooie stippen en zit gezellig op en neer te wippen. Zie pakt hun instrumenties en begint te spöllen en jao heur as op commando komt daor de elfies anfladderen en die voert mi-j daor toch een daans op baomen die elfenbänkies onderan die bomen. Ut Zwanenmeer van Tsjaikowsky is daor mar kinderspul bi-j. Oonze kunstenaar rækt hemaol in vervoering, en ’t is nog mar ut begin. Middenin den mooien daans komt dr twie elfies op um toe, zie mækt een buginkie, mæge wi-j oons eamen veurstellen, Ietje en Wietje. Ietje stekt haar sceptertie veuruut en tikt um op zien veurheufd. Op stob vuult e zich iniene schrompelen en in de kötste keren is e net zo klein as die wondermooie wezenties. Zie nemt um ieders bi-j een ärm en daor zweeft ze hean, tussen de bomen deur, al hoger en hoger hemao baomen die hoge beuken uut. De maone kömp net te veurschien, en in det wondermooie licht kömp dr mie toch een witte wolke andriemen, nee, toch iets gekleurd deur ut licht van de maone die nog in rooie gloed onderan de lucht stiet. Nee, zeg Wietje, niet met oen heufd in de wolken det is van det platvloerse meansen gedoe, en samen brengt ze um baomen op den wolke. Zie zakt dr in töt an ’t kruus. Heel zächies drieft ze dan voort in een heel zacht briesie, aover ’t stienen bruggie, rechs onderum zut e Huze den Bärg veurbi-j glien, hé, ’t olde station met de zwemende keie, mooi van baomenof! Dan daor veur um wat een iezeligste mooi blauw licht, net sint Elmusvuur. Och, det bint die schitterende, indertied deur zovölle meansen verguisde blauwe baongen, met op de achtergrond de contouren van det prachtige dörpie. Wat is dr indertied wat of-ezeurd aover die baongen denkt e bi-j um zelf, en noe; haoste gien meanse wil ze meer missen, want wat glinstert en glimt ze toch mooi in die zacht kabbelende gölfies van de Vechte. Dan zakt de wolke naor dæle umme iniens met een plof neer te vallen veuran in ’t Koffieströötie, met een schok wördt e wakker, hij zit nog achter an de grachte, mar hij hef noe in gedachen zien kunstwärk klaor. Twie elfies, töt an ‘t kruus in een wolke, kö-j oe iets mooiers bedenken?

Artikel delen: