Dalfsen’s Plat: Wärk

Dalfsen’s Plat: Wärk

Wat is det toch een mooie bezigheid, ik kan dr uren naor kieken. En dr is wat te doen zelfs in zo’n dörpie as Dalfsen. Vanmännen beveurbeeld, 12 mei, net veur det ik dit stukkie schrieve.

Ik stökke nog mar net de neuze buten de deure, of daor zaag ik ze gangs. Op de hoek van ’t Koffieströötie, waor as vrogger die mooie pompe stund, die noe nog altied veur old voel een veuranstaonde plase in de Prinsenstraote hef. Zol dr noe dan eindelijk is wat van die belaofde waterpeti-je trechte kommen? ’t Liekt dr op, ik zie buizen, putten en zuk gerei. Ik fietse een endtie wieder en daor zie-k ok weer een bulte volk druk umme de vroggere zæke van kapper Aberson, læter gruunteboer Beenen klaor te mæken veur den klerezæke van Ter Stal. Det dut mi-j wat, want vrogger deu-k zelf ok in klerage. Kärkplein, buisien veur buisien bouwt ze een toren um de toren, knap wärk heur. Ik fietse de Rutenborgstraote aover, sjonge wat een drukte, ik konne dr haoste niet tussendeur kommen, bie de groepspraktijk en ’t kruusgebouw iene bonke fietsen en auto’s. Wat is hier te doen? Geeft ze hier wat vot? Vaste! Spuities en prikkies veur niks, nou jao, veur niks zal ’t niet wean, ik hoppe van hätten det ut de luu helpt. ‘t Hukie umme, daor teengenaover de griffemeerde kärke, een grote kræne, ik konne nog net aover de stoepe an det gevaor(te) ontsnappen. Nog mar weer is wat wieder op ’t rad. Hé, an de van Lentestraote bint straotemækers druk in de weer de stoepe glad te mæken, zodet zukke krukken as zo’n olden van ’t Zand ok weer wat better uut de voeten könt. Mar wat hè-j an een mooi glad betegeld pægie as ze daor zoas in de van Tijdencampstraote achter de Trefkoele zomar auto’s dr op zet zodet ik dr iene met een rollator ’t stupie of zie stuntelen en ietsien wieder dr weer op. Zo’n sjefeur mos toch minstens 1000 euro boete hemmen. Kiek nog weer wat wieder. Luu met schoffels en härken. Ik schæmen mi-j diepe toen ‘k zage hoe bärre völle rotzooi mien eingen Dalfser medeburgers zomar van zich ofsmiet Det geleuf iej toch haoste niet, mar ik zage ’t met mien eingen twie oongen. Bevoele wi-j zo de parel uut de tuun van Nederland zoas ze Dalfsen ok wè nuumt? En noe kan ‘k de haanden wè veur de oongen haolen en zuk gedrag deur de vingers zien, mar det lig mie niet. Ok de vinger op de mond lengen niet, zo van stille mar ’t is zo ärg niet. Nee, ik krommen de vingers umme dit stukkie op mi-j an te hælen, de vingers jökken mi-j gewoon umme dr iene van op de zere plekke te lengen. Ik denke niet det ik daor mien vingers an braanden kan. Vrogger koo-j de vinger in de asse stekken, heel mäkkelijk zelfs, een kind kon det à veurdet de kachel uut-evunnen was en dr dus allenig mar een open vuur was. Mar ’t kwamp altied uut. ’t Betekent dus dè-j niks stiekem doen könt. Ik wil dr de haanden wè veur in ’t vuur stekken, det zo’n kind de vingers braanden an die hiete asse. Ikke ditmaol dus niet, ik likke mi-j de vingers of as ik dr an denke det jullie dit least en oen leamen daornao bettert, wat zal det een feest wean. Iej könt toch op oen vingers naotellen det de gemeenteontvanger zich de vingers blauw telt, umme ’t geld bi-j mekære te schärrelen veur ’t betælen van die oprumers. Noe wilt ze wat luu dr op uutsturen met een natte vinger in de lucht, umme de schuldigen an te können wiezen, en det is gien natte vingerwärk heur, nee ’t is bittere ärnst. En as ze oe betrapt, dan zet ze oe een middag op ’t kärkplein an de schandpaole, zodet in ’t vervolg alleman oe met de vingers naowis. Want zie bint dr noe eindelijk achter det gedogen niks helpt, geef iej iene een vinger, dan nemt ze metiene oen helen haand. Zie tikt oe dus zo metiene aover de vingers umme oe nao een steugie umme de vinger te können winden. Zo det lucht op, det bin’k weer kwiet.

Artikel delen: