Dalfsen’s Plat: Taal

Dalfsen’s Plat: Taal

Härdstikke mooi, à-j dr oe een bettie in wilt verdiepen. Mu-j beveurbeeld is eamen ‘t vollende briefie leazen wat een kind det net begint met taal an haar tante schrif. Lieve tante Gerrie.

 

Ik ben bij oma ant loozjeren, ik ben net gewassun, ik ben aangekleet al. Ik hep een buschuit gugetun, ik hep selluv mijn bed opgemaakt. Ik hep een kopje tee guhat ik ben ant schreiven nouw, ik hep een pluzier hier. Daaag. Zo’n kind schrif gewoon nog fonetisch. Det is dus met de verschillende dialecten ok zo. Heel völle dingen mu-j væke net zo schriemen as dè-j ze uutsprekt, aans könt ze ut we leazen, mar kömp de clou niet an bod. Toch legge wi-j oons as schrievers ok een heleboel bepärkingen op, want ut mut wè leasbaar bliemen, ok veur de luu die oonze taal niet machtig bint. A-j te muuilijk wilt gaon doen schiet iej oen doel veurbi-j. Zo schreef ik de clou en niet de kloe, ut is een al een paar honderd jaor in-eburgerd woord en de uutspraok wördt dr niet aans van. Ik schrieve ok dè-k an’t schriemen binne en niet an ’t schriemm. Ik zie ze ok bi-j mi-j veur ’t huus langs lopen en niet loopm. Iets aans; heb iej die luu ok zien lopen met den blauwebaongensportdag. Meer as twintig kilometers. Heerlijk, umme zuks vanof ut terrässie van de zeumen deugden an te können zien, hoe zukke luu zich haoste ’t gat uut een haoken loopt. Mar ok mooi det det daor weer kan. Wat mi-j betreft maagt ze ’t van noe of an wè de acht deugden numen, want zo härd as die luu dr an etrökken hebt en zo netties as alles weer is, ‘t is wärkelijk bewonderensweard, mien pettie of. Luu; ok van disse plekke wi-k oe nog eamen een hoop geluk veur de kommende tied toeweansen. ’t Giet oe goed en mi-j niet slecht zol een olden Cambier, de grovva van denne den noe ok al op-haolen is met de zæke, ezegd hemmen. Een steugie veur det geloop den vri-jdag; sjonge jonge, wat waar ik toen bli-j dè-k een bettie doof binne. In ’t koffieströötie stund daor toch een keerl te brullen bi-j zo’n paar grote boxen. Achter ’t huus hè-k gewoon de heurapperaten uut-eschakeld zodet ze averechts wärken as oordöppies en nog was ’t niet um an te heuren zo alderiezeligste härd. Handelaars met kröömpies in de buurte, rumen de boel op umme det ze toch gien klanten meer konnen verstaon. Nee zu-k gebrul haop ik nooit van mien leamensdaangen weer met te mæken. ’s Aandern daags sprök ik ien van die doemen, die dr vake in een gloepens mooie riege op zo’n blauwe baoge van de brugge zit. Die wæren ok van schrik vot evlööngen, pas veurbi-j Bellingeweer wörden ut weer een ietsepietsien draaglijk zea de teengen mi-j, zelfs den doven kwärtel die ok wei-s bi-j ze zit, was ut noe te völle ewest, kö-j naogaon. De campings hebt zich ok weer flink uut-esloofd, ’t was bässens gezellig umme de kärke met al die clowns die niet allenig de wichter vermæken, ok de groten hadden dr dunkt mi-j aodig wille van. Zelfs olde opa’s stunden dr bie toeren bi-j te schateren van ’t lachen as zo’n kunstenaar zo mar muziek teveurschien wus te toveren of aandere gekke fratsen uuthælen. Klasse luu! Lemelerveld hef zien daangen ok à weer ehad, det is mi-j toch ieder jaor ok weer een alderiezeligste mooi spektakel, hoe kriegt ze ’t veur mekære al die waangens, och, zea zo’n sukerbiete teengen mi-j, gewoon naober wean, ammao samen de scholders dr onder, völle haanden maakt licht wärk. Zo mä-k ’t heuren, ik binne peslot zelf ok as sukerbiete geboren. De schoelen bint à weer begunnen, ok de groten maagt weer een jaor härd an disse wereld wärken, as beroeps of as vri-jwilliger. Hoe ’t oe ammao lukken kan stiet in Nehemia 2 :20.

Artikel delen: