Het Vechtdal, dat is ware poëzie,

zeiden de toerist, fietser, wandelaar,

maar wáár is pas realistisch  puur waar

in de verbeelding door een kunstenaar. 

Zij zochten naar de regels,woorden, zinnen

en moesten wel persoonlijk – sterk gedreven

door de weidsheid, de waterloop – beginnen

aan de taak, de klanken van hun beleven. 

Maar haakten af. Gezeten aan de Vecht,

bij een luwe vissersstek, aan de kaden,

in de schaduw van een eikenboom, recht

tegenover molen of dorpskerk,raadden 

ze naar eenheid tussen eigen gevoel

en sfeer en denken, maar vonden tastend

de woorden niet.   

                            Wat zou het verrassend

zijn als borden poëzie met het doel 

hun eten te geven er zouden staan:

ga zitten, lees, voel je één met natuur

en zon en wolken, wind en het uur

van herkenning.  Om dan verder te gaan. 

ÓLenze L. Bouwers