De läste tied krie’k toch wat  aover mie hen, niet te krap. Det ni’je logo bie mien stukkies hef det op zien geweten. En dan niet die foto, die mag dr nog wè wèèn,  à zeg ik ut zelf, mar die woorden:  “Dalfsen’s plat.” En dan begint de luu.  Zo van;  iej  zegt zelf altied det de streektaal niet plat is, en noe nuum iej oen eingen stukkies plat. How how, wie zeg det?  En dan ikke mar weer an’t uutlengen det dit een woordspölling is, det  hier een heel aander plat met bedoeld wödt, meer as een soortement van platvorm, waor van alles op taofel kömp wat Dalfsen anbelangt. Meer net zoiets as ” plate service” in een èèthuussie. En wat det betreft haop ik jullie nog een hoop malse brökkies veur te schöttelen. Bi’j trouwens al in ’t gemeentehuus ewest, nao de ni’jste tentoonstelling?  Echt de muuite weerd, in woord en beeld  laot zie oe daor heel wat moois zien.

’t Is midden oktober, wie zit à weer een mooi entie in de härfst, ’t wödt zo zächies an tied umme de fietse in ’t vet te zetten à’j niet van plan bint umme ’s winters op ’t rad te klimmen, aans giet ut oe net as Gait Jan.  Daor bint ze ait gewoon, umme met Biddag; oh wacht is effen, weet jullie nog wè wat det is? Det is de twiede woensdag van meert, vrogger hadde wie dan allemaole een vri’je dag, en waeren de schõelen dichte,  umme is een bettie extra andacht an ’t bidden te bestèèn , net as op ’n eersten woensdag van november de dankdag. Bässens jämmer toch det ze die of’eschaft hebt, de mèènsen denkt teengswoordig te völle det ze ’t alleent wel of könt. Mar umme op Gait Jan terugge te kommen, die gunk dan met biddag nao kärktied netuurlijk met de hele buurte hen fietsen umme ’t fietsseizoen in te luun. Van ’t veurjaor was ’t ok weer zo wied, dinzes ’s middes  vreug Jannao of Gait Jan noe de fietsen ai’s  nao’ekeken had, oh nee, det’s waor ok, ik beginne dr metiene an.  Hij haelt de fietsen achter uut de looze, sjonge wat ziet die dr uut. Alle veer de banen plat netuurlijk, dus eerst de fietspompe mar is veur een draod haelen. Zo lens as wat, ’t leertie käts uut’edreugd en piepen! Mai’s een steuge de pompstok met ut leertie in ’t waeter zetten, dette weer een bettie opzwelt. Ondertussen begint e te poetsen, ’t freem met poetsöölie en de velgen met zulverpoets. En nao zo’n uurtie begunnen ze weer een bettie op een fietse te lieken.

Een bettie waangensmeer in de pompe,  in mekare ezet en mai’s weer preberen. En jao heur de wind wönnen de banen in’eblaozen,  bie ien van de veer banen teminste, mar de aandere drie, die wollen de wind niet vaste haolen. De fetielechies dr uut en jao net as e à dach, helemaol verspocht. In det rooie deusie in zien zaedeltässie zat nog een ni’j stuk fetielslange, dus det was rap klaor. Weer an ’t pompen  jao, jao, ’t, geluk begunt um toe te lachen, weer iene baand die vol bleef. Daor zit niks aans op Gait Jan as dè’j de baenen dr ofhaelt en kiekt of de binnenbanen nog wè goed bint, zèèd e bie um zelf. En zo gunk ut an, onderdoems mosse eerst kommen etten, want Jannao had de eerappels gaar. Zie hadden, umme det ze ’s möns vot ewest waeren,  tussen de middeg een snee stoete egetten. Nao ’t etten rap weer nao de schure. De iene baand zat alleent mar een gaegie in, die had e zo elapt, mar den twieden, zo lek as een ni’j mändtie. Daor mos dus aandere raod eschaft wönnen, mar hoe kom iej  dinzes’aoms, gien koopaomd, an een ni’je baand. Hij grip de tillefoon, de fietsemaeker, gien geheur, de twiede fietsemaeker, een antwoordapperaat. Wat noe? Hij belt nao Ni’jluussen en jao heur daor könt ze um helpen. Rap in zien Pesjoochie, en met gank op Ni’jluussen op an. Mar op de Dedemsweg  iniens tuuduu, tuuduu, tuuduu, met een noodgank haelt um een plietsiewaangen in, en gif um een stopteken. Jao, jao, twiehonderd gulden umme det e bie Driessen deur ’t rooie licht ereen was en honderdtachentig gulden veur te häd rien. Een duur bändtie Gait Jan. Een heel stukkie kalmer hef e ’t läste stukkie ereen. Mar zo umme half neengen is e dan weer thuus met de ni’je baand. De fietsen staot klaor veur gebruuk, dach Gait Jan. Hij prebeert ze, mar wat dach iej, kraeken en knärpen, heuren en zien zol oe vergaon. Daor zat niks aans op, de kettingkasten lös, zo dreuge as een nötte die kettingen, dus mar weer de smeerpot veur een dag ehaeld en de boel dikke in ’t vet ezet, van ni’jsen preberen , zie leupen ze as een trein.  Zo gaer as botter kwamp e bie Jannao de kamer in, mar die wol zo’n smeertodde niet op haar goeie stõelen  hemmen. Toen e zich um half twaalf edouched had en e mar metiene in zien nachtgoed  weer in de kamer kwamp had Jannao veur um een beste belle kejak in’eschunken. Zie hebt een heel fijn fietstöchie ehad, mar Gait Jan wacht niet weer töt ut läste nippertie.