Soms gebeurt dr een hele zet niks, kabbelt oen lèmen zo mar zächies an voort. Iej dõet de alledaagse dingen, die bie det lèmen heurt. Mar dan iniens, gebeurt dr wat. Veer iej op uut de gewone sleur, en det gebeuren kan zovölle wèèn.

De eerste moal noa schõele, of à’j oen jonge of oen meissie vindt, verkering, trouwdag, kinders kriegen, of wat al niet. ’t Bint allemoale punten, die as oen weg markeert, en die oe o zovölle leert. Heb iej oen ni’jste kleinkind al ezien? Of hef zie haar bul à misschien. Zovölle zaeken goat an oe veurbi’j, die maakt oe bli’j. Mar ok verdrietige dingen ontmoet iej op oen lèmensweg, oen opoe die giet stärven, opa is ok al vut, vaders moeders die goat scheiden, of stärft. En soms kömp ut ok heel ärg noa, een vrind een man een vrouw een kind.

Soms is oen hele toekomst vut, gezondheid noa de knoppen, blief doar dan mar is vrolijk bi’j, of bli’j.

Toch bint dr meuglijkheen umme weer op te krabbelen, mar gien mèènse kan det alleen. Doarumme is ut ok zo mooi dè’w in oze contreien nog altied een soortement sociaal lèmen hebt, al is ut dan niet meer die burenplicht van vrogger. Iej ziet toch allerweggens umme oe hèn nog det mèènsen noa mekare umme kiekt, as’t ware een ärm umme een scholder henlegt die maa’j dan beschouwen as die stok en die staf uut psalm 23. Loate wie det allemoal mar bliemen doen, as een bos umme mekare henstoan of gewoon as een paar stoere ieken woar een aander zich tegen schurken kan, of gewoon tegen leunen kan. Dan mut ut toeverdan toch wat better op disse wereld wönnen.

Mar soms gebeurt dr ok van die kleine diggies, zie goat hoaste ongemärkt veurbi’j, een kind in de peuterspölzaal leg de haand op oen knie, kik oe met een paar van die grote ogen an en zeg:” Noe bi’j ok een bettie mien opa.” Det meisie det doar noast zit, vindt mie denk ik al old, want die zeg: ” Mien opa is nog ni’j.” Oen kleinkind hef de eerste pries ehaeld bie de judo wedstrieden, en det lieve deerntie hef een tekening veur opa emäkt. ’t Bint mar heel kleine diggies een aander haelt dr de scholders oaver op, mar veur oe bint ut net de krenten in de pap. Een glimlach van de aandere kante.
Disse wekke weer een paar verjoardagen ehad, mosse wie, zo as een kammeroad van oos det zeg, oos uutloperspak weer an, en… wie bint nog effen noa Dieke hen ewest. Doar stoat een endtie veur ’t raam, zomar in ’t laand drie iekebomen.

De Drie Ieken.

1. Doar stoat drie heel stoere ieken 5. In ’t veurjoar, de winter gunk wieken

as een grupie zomar in ’t land, iej ziet al heel völle gruun,

zomar vlak veur ’t raam van Dieke mar die drie eenzame ieken

zie stoat hoaste hand in hand. hebt nog een heel kale kruun.

2. ’t Bint joa drie glundere knapen, 6. De wind spölt deur hun kale takken

zie stoat doar as grupie hun man. oh, jonges wat is det toch mooi.

Zie hebt wel iets van een baken, En dan, ’t hef hoaste niks um hakken

toe jonges kom hier mar op an. stoat ze iniens weer in volle tooi.

3. ’t Liekt wel of ze mekare anproat, 7. Zie wenkt, roept doemen en kraaien

zò’j denken? Woaroaver ut giet? toe kom, bouw hier mar oen nest.

of hebt zie ut saam oaver die moat Zels van die heel mooie gaaien

die doar rustig onder hun stiet? vindt hier ok een plaats bie de rest.

4. Die pinke die schurkt zich zo läkker 8. Doar stoat drie heel stoere ieken

an den machtigen ruwe bast. as een grupie zomar in ’t land.

Of hebt ze ut oaver den äkster Ik kan dr wel uren noa kieken

die is in hun takken te gast. zie stoat hoaste hand in hand.