Wat is d’r in de loop van de joaren toch al een hoop veranderd. “t Geleuf beveurbeeld, vrogger geleumen de wichter nog in de ooievaar, noe weet ze as ze nog gien twie bint al det zo’n kleingie in moe’s boek gruuit en det va d’r det in’estopt hef. Trouwens die ooievaar? Een paar wekken terugge waa’k äns op vesite. Kwamp d’r een hoop van det opgeschötten volk binnen, allemoal zo’n joar of wat etrouwd. Iene hef d’r onderweg een ooievaar zien vliegen. Jan zeg oh, dan zà’k gauw ’t dak insmeren met grune zepe. Det is veur oos te late zea Berend met een onneuzel gezichte. Veur moe genogt, die wus det d’r weer een kleinkind op stapel stund. Sommige dingen bint ok verbetterd, mar soms hè’k ok wei’s de eigenwieze gedachte det een hoop dingen achteruut egoan bint. Een veurbeeld, ik wete nog heel best det café Siero noast oos zat. De olde vrouw Siero zweien doar de scepter en Hein en Jo ‘deuden ’t lopende wärk. Mar, noe kömp ’t; zo ’s zundes ’s middes tegen half vieve wönnen de luu allemoal ’t café uut’ejägd met de woorden: “Veruit, wegwean noar ’t LOF.” En zie gungen heur. ’t Lof was um vief uur in de Roomse kärke. Nog zoiets. As de jongeluu vrogger op Woensdag- of Zoaterdagoamd, vaeker zat d’r niet in, late thuus kwammen van de vri’jeri’je, loa’w mar rustig zeggen niet te vrog in de aander mönnen, dan wollen ze ’s möns nog wei’s blieven liggen. “Wat blieven liggen, niks d’r van; ’s nachs vissen en daags netten dreugen, kömp niks van in; noa de kärke of; an ’t wärk!” kregen ze dan te heuren. Misschien mudde wie de meansen en ok de jongeluu wei’s weer wat meer anporren umme is noar de kärke te goan. Dan mudde wie natuurlijk wel zörgen det ’t doar ok veur det jonge volk een bettie antrekkelijk en bie de tied is. Die uutsloapdiensten begint d’r gleuf ik al een bettie op te lieken. Veurige wekke bin’k met kennissen een middäggie uut’ewest. Hebbe wie 3 à 4 eeuwen tuunarchitectuur bekekken, in Deep’n ( Diepenheim) Rhododendrons as huzen zo hoge, Franse en Engelse tunen, en as 65+sers krege wie ok nog twie kwätties kötting op de toegangspries. Doar was ok een pauwenhok, die iene pauwe stund nog de hele tied te pronken ok; heur ik zo’n klein deerntie zeggen: “Kiek mamma doar loopt kippen in bluui.” Mooi is det, wie hebt genötten, met mooi weer d’r bie, wie leupen zo mar in ’t blote bloessie. Oaver mooi esprökken. Ik mage niet met mien beste kleren an in de tuun an ’t wärk, dan mut ik een olde broek of overall an. Dan heur ik mien meanse zeggen: “Wie mooi is in zien wärk, giet bescheten noar de kärk.” Die kärke, köttens hadde wie een domenee, die nog al is een bettie de keale mos schrapen, en heel vake een slukkie namp. Zea mien buurman, kan gien kwoad heur, ’t is schoon water. Zeg degene die doar weer noast zat och, ’t is net of hij zo noe en dan van de zender ofvölt. Dut mien radio ok zo of en toe.