Onderstoand gedichie kreeg ik köttens an’ereikt van ien van mien vriendinnegies, ’t is al heel old, ik hebbe ’t toen ik nog niet etrouwd ware al is heuren veurdragen deur ien of aandere meester uut Ommen, den had völle meer van det soort dingen,die deud det in ’t Sallands mar noe was ’t in de standaard taal, doarumme heb ik ’t veur jullie eamen weer oaver’ezet in ’t oorspronkelijke Sallands. Ik hoape dè’j d’r met mekare ok van genieten könt.

“t Spiegeltie.

Doar was is lang, heel lang geleen,

een boertie an zien wärk toch zo tevrean.

Hij was niet meer zo jong van joaren,

en zat wat kräppies in zien hoaren

an weelde was hij niet ewend,

een spiegel had hij nooit ekend.

Iens, toen hij weer an ’t spitten was,

vund hij een oarig stukkie glas.

’t Zat onder ’t smeer en onder ’t zand,

hij nam ’t in zien vereelte hand,

hij veagen ’t an zien broekspiep of,

hij keek d’r in… en hij stund paf.

Hij sleut de hanen veur de mond

keek eamen stiekem in ’t rond,

keek toen weer noa det stukkie glas

veraltereerd toch det hij was!

“Mien va”, zea de, “wel sapperloot,

die is al zovöl joaren dood.

Mien va, och joa, die goeie man

hij is ’t, en echt, hij kik mie an.”

Kopschuddend stak hij ’t in zien zak,

‘k bekiek ’t thuus op mien gemak.

Mar ieder keer keek hij d’r noa

’t is toch joa ok zo wonderboar.

Mar toen begunt hij ’t oaverleggen

wat ziene vrouw d’r van zol zeggen.

Zie was zo bazig zien Katrien,

zol um wel uutlachen misschien.

Umdet hij doar zo bang veur was,

verbörg hij ’t onder de matras.

Mar ieder moal gunk hij weer hean,

“Mien va”, mompelen de heel tevrean.

Det wekken argwaan bie zien vrouw

die ’t fiene d’r van weten wol.

Iens toen hij weer de deur uut was

keek zie, en vund det stukkie glas.

Wat’s det noe weer veur gekkenwärk,

wat mutte doar noe met, ’t is stärk

doar mut iets niet in orde wean,

zie wantrouwen haar brave Hein.

Zie dreaien ’t stukkie um, en keek

en raken toen totaal van streek.

Doar hè’j ’t noe, ik wusse ’t wel

doar is een ander wief in ’t spel.

Mien man, hij hef gien hätte in ’t lief,

hoe hölt hij van zo’n lillijk wief.

Ik wete niet wie de dichter is, misschien den meester zelf wè. Hij verzörgen indertied een oamd in Pniël. Hij had ok allerhande gräppies, woar as d’r mie bie toeren zo mar is weer iene van te binnen schöt. Zoas:” Is d’r ok een dokter in de zaal? Nee, nou dan kan ik ut jullie ok wel zeggen, de meeste dokters wö’j niet goed van, hoapelijk wel better, hij in ieder geval wel. En as ik ’t vollende möppie niet bedacht hadde, had hij ut können doen. Gait Jan was altied ien en al PROtest, töt det de plietsie um de bloastest of wol nemmen, toen wasse metiene heel ärg ANTItest.