Iej kent met mekare Bättus nog wel, den een kwättie wel tien keer op zien kante zet veur det hij d’r een stuuver van uutgif. Hij is bie wieze van sprekken in stoat een dubbeltie middendeur te bieten. En wat gebeuren d’r noe? Iej zölt ut niet geleuven, mar hij gunk met zien Derkie een wereldreize maken umme det ze 40 joar etrouwd waren. Derkie wus niet hoe ze ’t had; Israël, Indië, Australië, Zuud Afrika, en Amerika. En noe zaten ze op Ijsland. Derkie kon ’t niet meer veur zich hoalen. Bättus! Bättus ! Hoe heb ik ut noe met oe, wol iej nooit een cent uutgeven, en noe zo’n grote reize. Zitte wie toch helemoal op IJsland, hoe wil iej det sträks doen azze wie 50 joar etrouwd bint? Oh mäkkelijk zat zeg den doerak; tegen die tied haal ik oe hier weer vandan. Joa, joa, een meanse kan wat met maken. Zo ok Gait Jan, den gunk pas noar Zwolle. De busse was knäppies an vol. An zo’n lusse in die busse hunk een alderbässens opgemaakt meanse alle kleuren van de reagenboage in ’t hoar en op ’t gezichte. Doarbie stunk ze ok nog een uur in de wind noar de hele parfumeri’jwinkel. Vreug det meanse of d’r niet ien van die kerels veur haar op wol stoan. Gait Jan gaf op zien eigen altied weer onverwachte wieze antwoord. Bie oos in huus hangt schilderi’jen ok altied. Hij had wel weer raak eschötten, want iederiene lag slap van ’t lachen. Det dut mie denken an Jan Greshof, den zea indertied: A’j de lachers op oen haand hebt mu’j die hanen zo rap meugelijk wassen. En Jacob Cats zea indertied een dag zonder lachen is een verleuren dag, en iej maagt een meanse allenig uutlachen as iej van um hoalt zea Jean Paul. Ik bin dit stukkie begunnen met zunig, zunig. Nou, Horatius die hef vrogger al is ezegd: “Wie zunig is veur zien ärfgenamen is niet värre van ’t gekkenhuus of.” En luu, noe nog een goeie road van mie; zörgt d’r veur det oen huus dikker onder de värve zit dan onder de hypotheek. Want zunigheid met vlijt, bouwt huuzen as kastelen, en wie zien hoar niet kamt krig luuzen as kamelen. ’t Weer! Wat hebbe wie de läste wekken genötten van det prachtige zommerweer, heel aans as de eerste veertien dagen van juli veurig joar. Toen mos iej det gekanker is heuren. En noe! Zunig zunig, heur. Pochen lig de meansen niet zo. Mar wat heb ik elachen toen’k heuren det d’r meansen uut Oostenriek terugge kwammen umme det ze doar in iene wekke ok al een uur zunne ehad hadden. Alle boeken hadden ze uut, alle spellegies hadde de kinders al ik wit niet hoe vake edoan, en de bärgpaagies waren völs te glibberig en te gevoarlijk. En de kleren; allemoal kleddernat, doar was gien hoalen an met die wichter. Dus luu, woarumme zö’j ut wied zuuken as ut hier zo mooi is, en iej spoart oen pottemenee en ’t milieu ok nog.

Henk uut de Zandbak.

Copy voor de Dalfser Courant van Woensdag 28 juli 1999

Stroom.

Dit stukkie heb ik al emäkt op 15 juli, want de veurige wekke heb ik de hele wekke in Renesse an ’t strand eleagen. Oze hele femilie was doar, zels uut Canada en Zuud Afrika, det was gewoon genieten, en noe konnen die luu ok is zien wat veur mooi weer wie hier ’s zommers hebt. Zie wödt meestentieds, doar kwamen ze noe zelf ok achter, deur de pärs verkeerd veur’elicht. An dit stukkie zit trouwens nog meer hoaken en ogen, ik was d’r 14 juli al an begunnen. Ik zate, um twintig oaver zesse, ieverig te tikken op mien toetsenbörd toen iniens, päts boem de stroom uutveul. En dan hè’j pas in de gaten wat stroom betekent. Ikke noar de meterkaste, nee, alle schakelaars stoat goed. Dan noar buten. Bin ik ’t allenig of bint d’r meer zo. De benedenbuurman zat ok zonder en de oaverbuurman heult de haanden veur de ogen, dus ok een vri’je oamd, zonder tillevisie. Buurman kapper mos d’r iene half’eknipt noar huus sturen en nog een aandere buurman wol etten kokken, gunk niet. Dus noar de patatboer, mar die kon um ok niet helpen, hij mos’t die oamd met een dreug kössie brood doen. Wie kregen volk, uut Hasselt, wie wollen koffie zetten. Wat koffie zetten, hoe koffie zetten? Hebbe wie det olde filter nog äns? ’t Zal wel, mar niet te vinnen, dus mar iene oplössing; oplöskoffie! Ien van oze gasten wol graag thee, nou kokken doede wie op gas. Mien vrouwe wol de thee loaten trekken op ’t lichie, mar uut ut stopcontact kwamp ok gien stroom, dus mar een toafelwärmer op’ezöcht met zo’n keersie. ’t Was al oaver tiene toene wie bie een heleboel keersies met mekare zaten te proaten. Gewoon kärsöömpie midden in de zommer. Wie hebt d’r gezellig wat bie edrunken, ’t was allenig jämmer dedde wie gien Glüwein in huus hadden, zodedde wie oos mossen behelpen met wärme sukelamelk, mar doar smaken die Hasselter brokke die oze visite met ebracht had mar wat läkker bie. ’t Verhogen de sfeer allenig mar. Toen ’t licht eindelijk noa veer uur weer angunk heb ik eamen noar de vrieskaste ekeken, doar was de temperatuur 4 groaden estegen, dus niks umme mie ongerust oaver te maken, en op de computer waar ik mar drie regelties kwiet. Mar heb iej wel is oen huus deur’ekeken hoevölle knöppies en stopcontacten o’j hebt, die allemoal niks doet as de stroom uutvölt. En zo is dit deur die stroomstoring een heel aander stukkie ewönnen as det ik in de kop hadde. Alleent de vollende regels bint mar oaver eblemen.

De veurige wekke heb ik oe verteld van die beschilderde vrouwe. Mar noe heuren ik hoe det kwamp; zie had vergetten Jacob Cats te leazen. Had ze det wel edoan, dan had ze eweten det: “Al dräg een aap een golden ring, ut is en blif een lillijk ding. ” En azze wie ut toch oaver biesten hebt, as iej oe as een ezel gedraagt, mu’j niet gek op kieken as d’r iene op oen rugge klimt.