Sommige luu least allenig bie de winterdag, aanderen least altied en alles wat lös en vaste zit. Ik hebbe ok is met’emäkt, iej hoalt ut hoaste niet veur meugelijk, det ik een boerenechtpaar mosse verhuzen noar ’t dörp. Zie scheien uut met boeren en gungen stille leamen. Zie wollen ok een ni’j bärgmeubel hemmen, en stunnen bie iene te kieken met nog al völle lösse schappen. Doar kö’j prachtig oen boeken inzetten zea ik in mien onnözelheid. Boeken; wie hebt mar ien boek, en det is oze trouwbiebel, en toen ik um later zage stoan, zag die d’r noa 50 joar nog as ni’j uut ok. Mar met disse mooie zommer kom ik meer an leazen toe dan ooit. Wie stapt graag op de fietse, drinken en fruit in de koeltasse, en niet te vergetten een paar boeken en wat puzzlebuukies in deaandere tasse.

Op een mooi plekkie, onder hele hoge bomen, liefst ok an waterstromen, klappe wie dan oze stuulties uut, en dan zitte wie heerlijk te leazen en te genieten. Mar soms zit ik ok zo mar wat veur mie uut te kieken en noa te denken. Zo ok vergangen zundag. Mie spöllen deur de kop dedde wie toch allemoale zo veschillend denkt. Nemt noe ut geleuf, ik geleuve al zien tied det ut ut beste zol wean azze wie zo pakweg 5000 kärkies in Dalfsen zollen hemmen, zo veur elk gezin iene.” Nee, nee,” zea mien vrouwe; ik dache härdop, “de kinders wilt ok heel wat aans as de olde luu.” Joa, doar kon ze wel is gelieke an hebben. Zollen d’r doarumme zo weinig nog noar de kärke toegoan? Ik geleuve d’r gien bärst van, ’t is gewoon umme det ze bange bint det d’r dan wat van hun verwacht wördt, det ze mee mut dreaien in allerhaande dingen, en dan hebt ze van die mooie smoesies, ik binne net met een cursus begunnen, ik mut völle oaveruren dreaien, mien vrouwe is weer in verwachting dus ik mudde völle huuswärk doen, mien man hef net een ni’je bane, en ’s zundesmöns; ’t is gisteroamd zo late ewönnen. Net as die luu uut de biebel, een ienen was net etrouwd, een aanderen had een span ossen ekocht weer een aanderen had een bouwkavel toe’ewezen ekregen, die de neudig mos goan bekieken, en nummer veere had net een ni’je auto ekocht. En à’j zo bint, kö’j toch met de beste wille van de wereld niet verwachen det oen kinders doar nog noa toe te branen bint. Ik hebbe mien boek mar weer epakt en bin weer värder goan leazen, met ’t geluud van vogels en schoapen as achtergrondmuziek.

‘K Bin oe nie zat mien lieve zommer

oh zunne, schien mar alle dagen!

weg schien iej alle kwel en kommer,

ik schep in oe behagen!

O zommer, ‘k wödde oe nooit zat,

oen mooie stroalen deur de bomen

Zie maakt mien lief van zweet kletsnat

mar ik, ik zittte an waterstromen.

Ik kiek in ’t rond, ‘k zie spinnen, vliegen!

Ik zie een torre langs een stengel stiegen

ik zie een vogel op een sprietie wiegen

an d’oaverkante, een änte in de twiegen.

Oh pracht natuur, zo wonder mooi

zo mooi; um stille van te wännen.

Ja alles stiet in zommertooi

is ’t oamd; ‘k verlange al noar mönnen.

Wie bint as allerläste neer’ezet,

toen al ut andre kloar was.

Azze wie samen noe mar weet,

det Hij oos hef emäkt as oppas.