Raar woord, met verschillende betekenissen, hoewel ze wel hoaste op ’t zelde neerkomt, as d’r oe iene bedrög kan det best as een bedrieging oaverkommen, iej könt d’r best een bettie bange van wönnen. Hoe is ut meugelijk det meansen zo könt doen. Tiedens de zommervekansie is ’t hier vake gezellig druk, doar zit een hoop volk op de terrässies, en ok bie de brugge is ’t een kommen en goan van bekenden en vremdelingen, ik mage doar graag noa kieken, en mie d’r zelf ok nog wei’s graag instötten. Zo gung ik een steugie terugge an een töfeltie zitten bie oos in de stroate, bie een keerl die een bettie nösterig van zich of keek. Mar, det was de ienige toafel woar as nog een plekkie vri’j was. Goeiemiddag zea’k, mà’k eamen bie oe kommen zitten? Hij grommen wat en ik dache al det wördt niks dit keer, hier doe ik dit moal gien stukkie op veur de kraante. Een dienstertie ( ja, iej wördt echt bediend heur, en det heb ik nog liever as det de pastoor mie bedient, mar det tussen hökies,) met een hele brede lach vreug: “Wat zal het zijn meneer?” Oh, proat mar gewoon heur, det bin ik ewend was mien antwoord, doet mie mar een läkker bäkkie koffie. “Kömp d’r an heur.”Zie was nog goedleers ok. De man tegenoaver mie lachen een bettie schamper. “Koffie?” zea de, ” die is hier niet te drinken, iej könt nog better slootwater bestellen, en doar dörft ze dan nog een goeie pries veur te vroagen ok. Nee, ik nemme liever een glaassie prik.” Ik dache bie miezelf, wat een bemuuial, ik zal det toch zelf wel uutmaken, en ik hadde nog nooit klagen ehad. Ik zea mar niks, ik wol gien heibel met det sjachrijnige keerltie op zo’n vol terras.”Kiek, ” zea de nog, “de luu dörft tegenswoordig niks meer te zengen, doarumme is ’t ok zo’n rotzooi in de wereld.” Det deerntie brach mie de koffie, met een läkker soesien d’r bie, en ik namme veurzichtig een slukkie, umme de mond niet te branen.”Nou,” vreug den zeurzak, “heb ik tevölle ezegd?””Joa, völs te völle, die koffie smaakt bere läkker, en noe wò’k graag dè’j oe met oen eigen bemuuisels bemuuien, grauwen ik van mie of. “Nou, dan bin iej ok niet völle gewend,” grommen den hufter, en scheuf de stoel met gank achteruut en leup vut. “Hé meneer, eerst even afrekenen als ’t u belieft,” vleug det meissie um achternoa, en hij was zo goed niet of hij mos de pottemenee pakken. Hij dörven ut niet an met zovölle meansen umme um hean. Toen e vut was, vreug ik an de baas, die ’t allemoal van een ofstand had an’ekeken, wat was det toch veur een vremde snoeshane, ken iej den keerl? Of ik um kenne zea de. Vrogger leaveren hij hier de koffie, mar hij hef oos een moal zo lillijk bie de poot ehad, dedde wie um de klandiezie op’ezegd hebt. Hij is hier alle wekken wel hoaste een moal, en probeert oos dan zwät te maken, stille zien gang loaten goan, ’t lukt um toch niet. Mar wie mut um wel in de gaten hoalen wat betalen anbelangt. Boavendien, kö’j tegenswoordig ok zuvere koffie kriegen, en die schinke wie noe. Helpe wie metiene die kleine boerties doarginder ok nog een bettie. En zo bin ik toch nog an mien verhaaltie ekommen.