De meesten zölt mie wel niet emist hebben, mar echt woar, ik binne d’r weer van weg ewest. Ik wazze jullie en det geneuil zo zat, det ik tegen de vrouwe zea: “Kom deerne, wie goat vut, woarhean kan mie niet schealen, mar ik wil is aandere meansen zien, is aandere proat heuren, en “den Bärg” hier, doar hè’k veurlopig ok genogt van ezien. Is det noe een bärg? Nog gien 25 meter hoge, een mollebult.” Zo binne wie d’r dan met stille trom van tussen uut egoan. Wie bint beland, zoas wel vaker, an de Moezel in Duutsland, juust, weet iej ’t nog? Woar as zels die kinders van de kleuterschoele al duuts kent. Wie hadden de fietsen achterop de auto eknupt, een paar schone zakdoeken en schoon ondergoed in de koffer estopt, de flessen wien goeiendag ezegd, die konne wie wè thuus loaten. Det soort spul hebt ze doar hoaste net zovölle azze wie hier reagenwater in een nat zommer. Zo binne wie zächies an of’ereisd. Joa, det mu’j niet uutvlakken, meer as 400 km, det könne wie net redden in iene dag. Noa iedere 3 ketier een köppie koffie of wat fris, eamen de bienen strekken, de rugge rechten, noa een paar snee stoete oos middagduttie en dan weer verdan. Joa luu, die reize zelf is al de muuite weerd, echt genieten van alles wà’j ziet en van mekare natuurlijk. Want zeg noe is eerlijk, wie könt toch hoaste niet dankbaar genogt wean dedde wie det allemoale nog met zien beiden doen könt. Loate wie ok mar is denken an al die luu die allenig bint kommen te zitten, of umme een andere reden zuks niet meer doen könt. Mar goed wie gungen verdan. En…. Sjonge jonge, dan nog iene bochte en doar zie’j de Moezel stromen, al kronkelend tussen de wienbärgen deur, hoge bint die heur, sommigen wel meer as 600 meter. En toch zo’n lieflijk landschap, schilderachtig. Dan slöt mien hätte metiene wat rapper, zo mooi as ik det vinne. Ik poche wei’s op de Vechte, mar à’j de Moezel ziet! Gedachten welt in oe op.
Schepping.
Schep veur schep
maken Hij de wereld,
hier en doar een scheppie toe.
Hoge bärgen, diepe dalen
as een schilder die met halen
värve strik al op een doek.
De rivier die kronkelt
water, lös van ’t land.
Bocht noa bocht is alles anders
iedre bocht een ni’j gezicht.
Meansen, meansen wat een wonder
det doar zomar veur oos lig.
Struken, bomen, waterstromen,
bloemen, vogels, hazen, ’t zwien.
Kiek doar zie’k een valke bidden,
buizerd zweven boaven ’t knien.
Al det moois, mäk wärm van binnen
streelt oen hätte, streelt oen zinnen.
En wat zal Hij zelf genieten,
die dit alles hef emäkt.
Wie ziet mar een enkel stukkie.
Mar Hij oaverzit de hele boel.
en veur oos nog een gelukkie,
oos geluk, det is Zien doel.