Zo as iej met mekare hebt können leazen binne wie d’r weer van vekansie. Wie hebt rap de auto uut’elaan en toen bin’k ’t dörp in’elopen, det kan’k noe ienmoal niet loaten, det is mien oard, ik mudde weten hoe ’t d’r met gesteld is. Nou de Vechte lig d’r nog net zo läkker bie as veur ik vertrökke, op ’t leugenbänkie ok nog altied de zelde luu. Mar dan dreai ik mie umme en zie’k det det pand van den verzekeringskeerl löög stiet, doar hangt bödties an det doar ok al weer een makelaar in kömp, oaver een poossie hebbe wie meer makelaars as huuzen. Loop ik de stroate in, en dan valt mie de mond lös, in veertien dagen is det hele mooie beschilderde gebouw, woar as ik vrogger bie Herbrink de krudenier bosschoppen deu , käts verdwenen. Ik moche doar zo graag kommen, as klein jochie. Ok al was ’t ok nog zo druk, iej hoemen nooit bange te wean det een groten oe veur drung, zoas oe bie aanderen wel oaverkommen kon.
Mevrouw Herbrink had det metiene in de gaeten en zea dan, ik mien herinnering kon ze gis gien Dalfsers proaten, zie zea dan: “Pardon mevrouw, dat jongetje is nu aan de beurt.” Ik gave dan mien briefie en de tasse met de pottemenee of en eamen later kree’k de tasse met bosschoppen terugge, ’t wisselgeld had ze netties weer in de knippe terugge edoan. En; woar à’k ok grif op rekkenen konnen, ik krege een dikke toffee of een zoerballe toe. En noe is det allemoale weg, foetsie. Trouwens, woar as ik ok graag hean bosschoppen doen gunge, det was noar de dames van Putten in de Grutte Mölle, die hadden zo’n heel grote koffiemölle woar as ik dan an de slinger dreaien moche. Mar ien moal; de griewels loopt mie nog weer oaver de grauwels as ik d’r an denke, piepen die mölle zo alderbässens härd, det Dientie van Putten mie metiene leut stoppen, umme um eamen te smeren, toen moch ik weer verdan. Mien va had zelf ok een zaeke, en doarumme mosse wie deur ’t hele dörp hean bosschoppen doen, ik geleuve dedde wie wé 15 bakkers en krudeniers as leaveransiers hadden. Mooi det mien va en moe zo’n grote huushollige hadden, doarumme was det verdelen ok mar een klein kunsie. Teengswoordig trekt ze zich doar niks meer van an, sommige Dalfsenaren presteert ut zelfs umme in aandere plaassen bosschoppen te goan doen, soms zelfs in de stad, mu’j noagoan, en zie schaamt zich ok nog agis nie. Zie kent det sprekwoord niet meer van: “Koopt in de vremde niet wat eingen plaasse biedt.” Dan loop iej weer deur, ik wazze toch an ’t dörp verkennen, weet iej nog? Wat hebt ze doar bie ’t bejoardencentrum, in de tied dè’w vut waren, veur een hoop geld in de grond estopt, bli’j det det niet uut mien pottemenee hoeft te kommen. De sparlokatie, die schöt ok mooi op. Wat zie’k, hebbe wie weer een meubelzake d’r bie woar as eerst van Hulzen zat, en woar as nog eerder de boerderi’je van Braam stund, met in ien kamertie de Rooms Katholieke boerenlienbanke. De aander boerenlienbanke zat toen nog bie Luteijn an de Zwolse weg. Die banken leupen veurop in de oecumene, die bint al lange iene, det giet met eardse goederen mäkkelijker as met geestelijke. Det kömp pas in ’t vollende millennium en det begint oaver 93 dagen. Dan make wie heel wadde wie dit millennium kepot emäkt hebt. Of’esprökken?