Opscheppen is gien kunst, vlooien vangen een gauwigheid. Wat ik noe toch leazen in ut juninummer van de Iesselacademie. ’t Gunk oaver die onwieze R van die Zwolsen. Weet iej hoe ze doar an komt? Doodgewoon opschepperi’je. Vrogger trökken de meansen die ’t wat better konnen doen noar de stad, zie wollen deftig wonen. Op stand nuumt ze det. Natuurlijk, wol een ienen niet veur een aander onderdoen, iej wollen met tellen onder die ni’je rieken. Veural in de Franse tied stund ut ok heel deftig a’j Frans konden koeterwaalsen. Mar meansen die det niet zo goed konnen, die wennen zich een bettien een Frans accent an, die gungen zogenaamd een bettie bekakt proaten met wat Franse woorden d’r tussendeur, dan leek ut net of Frans hun moerstaal was. Zo kömp ut dus dè’j det gebrouw op ’t plattelaand niet heurt, mar allenig in Zwolle, Kampen en Deamter en in wat kleine gehuchies d’r vlak umme toe. Noe is de zake helemoal umme ekeerd. Noe koopt de riekeluu uut de stad de boerderi’jen op, en maakt door mooie optrekkies van, ’t stiet chic umme op zo’n mooie woonboerderi’je te zitten. As d’r mar niet te völle komt, want dan krie’j binnen de kötste keren det de boeren helemoal gien stront meer uut maagt rien of gieren maagt. Ik heuren al van een värkensboer, die umme zien stadse buurman te gerieven, ’s möns een uur eerder opstund en dan met okselfris zien värkens bie langs gunk, en die kippeboer doar tegenoaver gebruken een parfumspuite. Ik zol’t oe nog wel völle stärker können vertellen, mar dan mu’k liegen.

Zie bint tegenswoordig ok altied allemoale dikke in de weer umme niet dikke te wönnen. Cholestrol mu’j acht op gemen, en meer van det soort dingen. Zo kwaam ik d’r disse wekke ok nog iene tegen, ik zegge tegen um, nou jongen iej ziet d’r ok goed uut, kree’k metiene te heuren: “Zeg iej mar niks, iej hebt de kop ok völle dikker as een hals.” Oaver dikke esprökken, ik hebbe disse wekke nog läkker pofferd egetten. Zo’n groten gietiezeren pot helemoal bevoeren met pläkkies spek van zo’n halve centimeter dikke en dan door krentebrooddeeg in, sjonge wat läkkere stoete krieg iej dan. Toe’w an de borrel toe waren, kwamen de verhalen lös, oaver ’n oorlog disse moal. Ientien zà’k d’r oe dit keer vertellen. Mien schoonva was zo ’s middes noa ’t etten hean kippen voeren. Mien schoonzuster, det toen nog zo’n deerntie was leup net op de pompestroate toen d’r een meneer an kwamp fietsen, Is oen va ok thuus? Nee, die is achter thuus hean kippen voeren. Met kömp va de hoek weer umme. Dag van Unen, heb iej ok kippen? Natuurlijk niet zea de glashärd, want hij heult ze stiekem, en det moch toch niet van de moffen. Woarumme voer iej ze dan? Vreug den controleur, want det was hij. Gelukkig was ’t een goeien heur, zodet ut goed ofleup. Die waren d’r ok zat, die hulpen zogenaamd de duutsers mar onderdoems vernaggelen ze de boel. Umme det soort van dingen had de belastingdienst noa ’n oorlog ok zo völle muuite umme genogt binnen te kriegen. Alle man was ewend de boel te bedriegen, en dan rustig hun poot te zetten onder de regel: “Aldus naar waarheid ingevuld.” Noe is det allemoal weer terechte, noe is iederiene gewoon weer eerlijk, zie sjoemelt niet meer met geld, zelfs oze oaverheden niet.