Oaver dommekrachten esprökken, die krie’j à’j beveurbeeld personeel anwärft uut Kampen. Iej hebt toch allemoal wei’s eheurd van de Kampersteur die ze met een belle umme ’n hals terugge zetten in ’n Iessel, en van de uien die ze oe doar probeert te verkopen. Nou van läst was ’t weer is zovärre. Ik wazze met de auto onderweggens noar mien zunne in Alkmaar, en dan goa’k meestentieds oaver Kampen en dan deur de polder en bie Leliestad de diek op noar Enkhuzen. Mar disse keer zat mie det niet zo glad. Halverwege Hattemerbroek en Kampen is een viaduct en doar zat een vrachtauto onder klem. Hij was een paar centimeter te hoge en had zich vaste ereen. Wie konnen dus niet värder. De chauffeur, een echten Kaamper, was druk gangs de boavenkante van zien auto te slopen. Ikke d’r noar toe.”Iej könt toch völle mäkkelijker wat wind uut de baanden loaten,” gaaf ik um as road. Wat dag iej det den stommeling zea? “Ik zitte niet van onderen vaste, mar van boaven”. ’t Kon hoaste een Belg wean. Zuk soort van verhaalties doar bint d’r gewoon völle van in Oaveriessel, volksverhaalties. ’t Kon ok een Sluziger of een Härdenbärger ewest wean. Zo as den boer in Hessum, die ze vreugen woarumme de boeren ’s nachens altied met de ramen dichte sloapt. “Nou, doodgewoon, wie wilt jullie milieu niet verpesten”. En dan die man uut Amsterdam, die halen een boer met een trekker in, hier op de Poppenallee. Net det hij d’r vlak noast zit slöt den trekker linksof. Det kö’j begriepen. Auto totaal lös natuurlijk. Gelukkig mankeren de chauffeur niks, mar hij was wel een bettie verbluft toen e den boer umme opheldering wol vroagen. Net as e zien scheur lös wil trekken, vrög den boer doodgemoedereerd: “Maag ik oe is wat vroagen meneer? Iej komt hier vaste niet vandan?” Den Amsterdammer valt van verbazing de mond lös, en is te veraltereerd umme wat te zeggen. “Det dach ik al”, zea den boer, “Aans hà’j vaste en zekers eweten det ik hier altied linksof sloa”. Hans Hannekemeaier was ok altied goed veur een bult gräppies. Hannekemeaiers det waren die luu van achter de poal die hier kwamen umme’t grös te meaien. Zie kwamen soms op zompen de Vechte ofzakken. Hans stund met zien rooien kop as een vuurtoren rechtop op de schute.Hij keek niet links of rechts, en had de mond wied lös net as of e iederiene wol loaten zien det e een ezel was. Zie kwammen dichte bie een brugge. De schipper die bange was veur Hans zien kop reup: “Buk iej!” Ikke bukkie, iej bint zelf een bukkie brullen de terugge en met was e ’t bukkie, hij kreeg zo’n oplawabberdoedas van de brugge tegen de kop det e zeuven dagen stärregies zag. En dan det meanse det bie een rondleiding deur de Noord oost polder vreug woar ze al det zaand vandan ehaald hadden umme die zee te dempen. Mar noe zaag ik net heel wat aans. Ik zate achter mien computer en wärpen een blik uut ’t raam, joa gien blik van blik heur, zo bin ik niet, mien blik giet netties noar de kringloop. Mar op det zelde ogenblik zaag ik vanuut det raam; de burgermeester, wetholders, en winkeliers op ’t pleintie bie de pompe. ’t Leek mie toe det ze met alle verstaand de boel stunnen te bekieken. Det stellen mie gerust. Zie hoeft d’r dus sträks niet dom oaver te nöalen.