Hangplekken, iej least of heurt d’r tegenswoordig hoaste dagelijks oaver. Dan wördt in die plaatse een hangplekke emäkt, dan weer doar. Een vollende keer wördt iniens weer äns een plekke verböan veur beveurbeeld de jeugd of een bepoalde groep. De jeugd mut toch äns bie mekare können kommen umme met mekare te können konkelefoezelen. Jullie denkt natuurlijk det det een probleem is van disse tied, mar niks is minder woar. Zo umstreeks 1900 was det al net zo. ’s Zoaterdagsoams kwamen de boerenknechten bie mekare. Doar heuren ik disse wekke een mooi veurbeeld van. As iej oaver Hoarste en Genne noar Hasselt goat, hè’j doar net bie Hoarste de bos van Tobias, woar as in een hoek een neger begraven lig. Doar kwamp zo umme de bie de veurige eeuwwisseling al det jonkvolk uut de buurte bie mekare. Zie dachen doar van alles uut. Mar ut was hoaste een vast ritueel ewönnen det as ze weer noa hun stea terugge gungen ze härdop tegen den neger zeaden: “Apollo stoa op.” Een boer uut de umtrek had doar lucht van ekregen, en verstoppen zich achter den grafstien, met een wit laken umme zich hean. Toen die venten den oamd weer gedag zeaden rees den boer heel langzaam in de heugte, wapperen wat met zien laken, en reup”Huuuuui, huuuui.” Die jongen stunnen stief van schrik en steuven toen vut zo härd ze mar lopen konnen, en noar det de geruchten goat is ien van die venten nooit weer helemoal in zien olde doen terugge ekommen, en een hoop meansen loopt of fietst noe nog een stäppie härder as ze doar langs komt. Mar die venten dachen toen op die hangplekken allerhaande grappen en potsen uut. Vandaoar dan ok det den hangplekke in Ankum, op de hoek van de Hessenweg en de Hoevenweg noe nog altied Potsenhoek enuumd wördt, en dè’j in oze provincie namen tegen komt as Raarhoek, Koldermanshoek, Glimhoek, Schärrelhoek enz.

Az iej zegt;: “Ik heb last van ongemak, dan bedoel iej meestentieds vlooien of luzen. Maar ok kö’j natuurlijk lichamelijk ongemak hemmen, een äksteroge, een negenoge, een likdoorn of zo. Soms kö’j ok ongemäkkelijk in oen vel stekken, en ok kö’j allerhaande ongemak oaver oe of roepen. deur beveurbeeld gewoon een spellegie te doen. Det doede wie nog wei’s zo mar midden oaverdag. Zo ok veurige wekke weer, een pöttie monopolie. Ik gooien, goa värder noar Heerestraat. Iej könt d’r grif op rekkenen, dan giet ut mis. As ik in Groningen komme, dan is ’t altied wat, giet mie de auto kepot, of ik kriege een bekeuring. Noe ok weer, net det ik doar ankomme, hölt de wasmesiene d’r met op, niks gien appäts, hij was gewoon kloar. Dus eerst mar eamen de wasse ophangen. Wie doet de mesiene lös: “Gis gien wasse.”Hoe kan det noe, hebt de kebouterties die al op ehangen? Nee, ok niet. Ik vule in de mesiene, en joa heur, de wasse zat d’r gewoon in, mar zie was zo schone ewönnen dè’j ze niet meer zien konnen. Gelukkig zat d’r allenig ondergoed in, alles helemoal blank. ’t Is zo ongemäkkelijk, à’j oen hemd eamen van oe oflegt, kö’j ’t hoaste niet weer vinden. Wie hebt noe de kaarties van Groningen mar vut edoan, kan oos det niet weer oaverkommen. Of zolt an die ni’je zepe liggen.