Bere goed det ze d’r bint. Zie hoalt oze spullegies in de gaten, det ze nie ejät wördt, zie geeft d’r acht op dedde wie niet zo härd riedt. Ok det is in oos eigen belang, en in det van oze kinders. Zie let d’r op o’j wel een haand uutstekt à’j de bochte umme goat, en geeft acht op oe dè’j niet te diepe in ’t glaassie kiekt. ’t Is allenig zo jämmer det ze d’r wean mut. ’t Was toch völle better azze wie zo wie zo nooit een schieve schaatse reden. Kiek, en det is noe de hele oplössing veur ut arbeidstekört, wie doet nooit meer iets verkeerds, en de plietsie en ok al die luu van de rechtbaanke könt in ezet wörden in ’t arbeidsproces. ’t Zal wel een vrome weans blieven, vrogger hadde wie ok al rakkers, baljuws en schouten. Noar die tied kan’k soms nog wei’s terugge verlangen. Gewoon, as die vernielhonden beveurbeeld weer is äns wat kepot maakt, ze gewoon een tiedtie an de schandpoale zetten, te kiek veur iederiene. Beveurbeeld op ’t kärkplein of bie oos bie de pompe, en dan graag op een drukke märktdag. Zie’j ’t al gebeuren? Iej bint eflitst, en maagt de vollende wekke met de kop deur zo’n planke een hele dag te kiek stoan..Zol det niet völle better wärken as een bekeuring? Mar ik bin bange dedde wie zovölle poalen neudig bint. Later hieten de rakkers veldwachters. Nou, die waren ok letterlijk in ’t veld, door wussen Bäts en Gerard van met te proaten. Die jongs wollen in ’t veurjoar nog wel is een nest uuthalen, veural de eiers van krikänten waren bere läkker. ’t Was een mooie veurjoarsmiddag. Zie waren d’r weer is samen op uut, oarig op de Emmerschoele op an. Een entie de bos in , in den slootwal hadden ze een paar mooie nösten evunden, heel tevreane kwamen ze al fluitend de bos weer uut, allebeiden een kladde eiers onder de pette. En dan iniens is alle pret bedörven. Doar stiet iniens den riezigen veldwachter Pals veur hun neuze “Zo jonges, wat mos det doar in de bos? “”Oh niks heur, wie mossen gewoon eamen poepen.” Joa, det kö’j ze toch niet kwoalijk nemmen, det is toch een gezonde ziekte, det kan alleman oaverkommen, en det doe’j noe ienmoal niet zomar an de weg. ” Goed jonges, mar niet weer doen heur,” zea Pals en hij gaf ze allebeiden een bemoedigend klöppie op de kop. De eierstruuf leup hun in oren, ogen en neuze, en zo mar bie een hals in.”Brrrr”, zea Bättus toen e mie det köttens vertellen.

Trouwens vrogger waren d’r wel enkele dingen meer, better dan tegenswoordig. De meansen waren, a’k ut zo zeggen mage wat veurkommender, niet det ik oe toeweanse dè’j veur mut kommen heur, mar zie leuten beveurbeeld olde meansen en dames veurgoan. En jongeren beuden hun plaatse an an een olderen of iene die een bettie invalide was. Det zie’j tegenswoordig mar weinig meer. En toch, noe binne wie misschien weer een bettie op de goeie weg. Met det ritsen op de weg bedoel ik. Azze wie beveurbeeld noar Zwolle noar ’t zwembad goat, dan könne wie bie Wijthmen völle mäkkelijker de weg op kommen. Azze wie noe ok nog is weer netties blieft stoan as d’r een begrafenisstoet ankömp, en d’r niet as een gek tussen deur vliegt, bin ik al weer dikke tevreane.