Alleman nöalt tegenswoordig oaver eeuwen en millennia, doarumme wol ik ut mar gewoon bie de dag hoalen. Gien eeuwen, gien decennia, gien joaren, kwartalen, moanden of wekken, nee gewoon leaven bie de dag. Want alle dagen krie’j, zie wördt oe as ’t ware in de schoot ewörpen. Een dag, wat kön iej d’r met, wat wil iej d’r met. Carpe Diem , zie’j zo of en toe op een huus stoan. Zeg mar gewoon pluk de dag. Mar priest um niet veur det ut oamd is, en zelfs de langste dag hef een oamd. Maakt oe dus gien zörgen veur de dag van mörgen, die hef zat an zien eigen kwoad. Wat ok zeker is, oen olden dag kömp niet allenig, mar brengt allerhande narigheid met. Goeie dagen bint ut zwoarste te dragen of te wel dan mu’j bässens stärk in oen schoene stoan. Wus iej wel det d’r ut meeste of ekletst wördt op een zommerdag? Die duurt namelijk langer. Mar treust oe, ut grootste pröatie duurt mar 3 dagen. Droeve mönnen, bli’je dag. Ok is een dag nooit zo nat of de zunne schient wel wat. Mar ok gien dag zo mooi of iej ziet wel een wölkie, of gien dag zonder nacht, want alle dagen bint niet gelieke, wie vandage lacht mut mönnen siepen, lippen. Dus toch mar pluk de dag? Mar denk d’r dan wel umme det ut niet alle dagen kärmse is, mar det d’r ok wat edoan mut wönnen. Doet wel stöadigies an want Keulen en Aken bint niet op iene dag ebouwd, en alle dagen een dröagie is ok een hemdsmouwe in ’t joar. Ok mu’j d’r altied umme denken, det wa’j in ut duuster doet wördt oaverdag beboet. Hoe later op een dag hoe schoner volk, mar ut is nog lange gien allerdagenoamd, met aandere woorden, ut ende van de wereld löt nog eamen op zich wachten, doar kan nog een hoop gebeuren woar as iej vandage gien weet van hebt, ok dit joar nog. Doar bint noa vandage nog 30 dagen te goan en dan is dit joar weer achter de rugge. Wat is een dag? Wat doe iej d’r met? Goed, kwoad? Van beiden?

Sommige luu wilt wel is een dag oaversloan, mar det kan niet, vandage, det is oen leaven, iej leaft vandage, niet mönnen of gisteren. Iej hoalt toch ok niet zo mar käts veur niks oen oadem een posie in? Woarumme zol iej dan wel dagen oaversloan. ’s Möns wördt iej wakker, iej doet de ogen lös, en doar stiet e in ’t raam oen ni’jen dag. Nog nooit eerder hè’j um ezien, iej kent um nog gils niet, en dan zo’j um oaver willen sloan? Iej schurkt oe nog eamen läkker onder de deakens, met een gevuul van; jonges ik hebbe visite. En dan gooi iej de beide bienen buten bedde en roept: “Dag, dag, komt d’r in dag.” En wat hè’j vandage veur mie met ebracht? De iene keer wat heel moois, mar een andere keer, jonges wat valt det tegen. Ziekte, een kwoaje bosschop. En toch; oaversloan? Niks heur! De boel onder ogen zien, en d’r nog van maken wà’j könt, en Dood? Det bin’k nog niet, mar det zit d’r an te kommen, en dan bin’k iniens van alle narigheid of, in de dood binne wie allemoale geliek. Hij mäk gien verschil o’j noe koning bint of puttiesschepper. Toon Hermans zea, ’t lichaam oademt, niet de ziel, doarumme hölt ut lichaam op mar niet de ziel. Zo iene kwam ik köttens tegen, die zo met zo’n kwoaje bosschop umme gunk. Zie was nog wedevrouwe ok en had gien kinders. Det maken mie zelf toch ok zo bli’j an de binnenkaante.