Hebt jullie det ok ezien? In de härfstvekantie waren d’r een stuk of wat van die kleine wichter zo läkker an ’t spöllen op ’t kärkplein. Den ienen was gangs met een trekkertie met anhanger, en een anderen met zo’n driewielertie met een bak d’r achteran. En zie mar blad inscheppen, van de iene kante van ’t plein noar de andere kante brengen en weerumme, sjonge, jonge wat een mooi gezichte, zie waren mie toch druk. Een entie vädder zaag ik jonges op stroate deur de dikste rillen bladeren hean banjeren, zie schuppen ze hoge in de lucht, en bie zo’n dikken bult leut zo’n jonk zich d’r zomar veuroaver intoeselen, hij was hoaste käts verdwenen Wat mooi wat mooi, det deu ik vrogger ok zo graag, en as ik nog is in de bos lope, en doar zit mie gien meanse, dan schup ik de bladeren nog veur mie uut. En dan al die kleuren van die bladeren, rood, gruun, geal en broen in ik wit niet hoevölle varianten, genieten en nog is genieten. Hoe of ik door noe zo bie komme umme oaver al det blad te schrieven? Nou, umme det sommige luu zo verschrikkelijk könt nöalen. Doar hebt mie die paar wekken minstens 10 man/vrouw evroagd of ik niet is oaver det blad wolle schrieven, zie vunnen veural det ik mosse schrieven det de gemeente d’r wat meer an doen mos, wat meer luu an ’t bladhärken zetten. Ik zal d’r toch wel wiezer wean, det schrief ik niet, as die luu anmärkingen hebt, mut ze detzelf mar doen, ik loate mie niet gebruken as waakhond. Ik denke det die luu de uutdrukking niet kent van : “Hij hef d’r iene hean bladhärken.” ’t Waren ok niet iens meer de jongsten die mie det zeanen, zie kennen ok vaste det sprekwoord niet van:” Noa de bladeren valt de bomen.” De meesten stunnen zelf ok al wel in ’t bos woar as de bomen ekapt wördt, as iej begriept wat ik bedoele. Zie hadden d’r op hun wieze zo bässens völle last van. Boavendien vin ik zo as iej al emärkt hebt det blad zelfs mooi. En de gemeente, nou die zörgt d’r duch mie nog wel oarigies an goed veur det ut niet een al te grote rotzooi wördt. Doarumme schrief ik det dus niet. Iej hebt ut dan ok met mekare niet van mie eleazen. Gelukkig is’t noe hoaste gebeurd met det blad. De härde wind van de veurige wekke hef de läste blagies van de takken eweaid, sjonge, jonge wat weaien hean, de billen zollen oe hoaste uut de broek weaien. Det blad mut noe ok vot, want temet kömp d’r weer ni’je rotzooi zat, met al die kruutfiesters. En det hoeft ok helemoal gien problemen te geven. As sträks iederiene die die rommel ofschöt de andere mönnen is eamen de bessem pakt en de boel bie hum of haar umme ’t huus schone veagt, dan hoeft ze mi’j doarnoa ok niet an te klampen umme oaver die rommel te schrieven, en hebbe wie Ni’jjoarsdag, mooi veur de zundag, al weer een schoon dörpie.Töt slot nog eamen wat leavenswiesheid.

Wat gisteren nog veur oos lag,

is mönnen al veurbie.

En wat doar tussenbeiden lig

det nume wie wel heden.

Vandoar dè’j rustig zeggen maagt,

oen heden duurt mar iene dag.

Doarumme, wà’j vandage doen könt,

stel det niet uut töt mönnen.

Want anders blief iej altied gangs

want mönnen hef ok weer een mönnen.