Veurige wekke hè’k ut met jullie ehad oaver dorens, met van die hadde stekkels die meansen zo bässens ploagen könt. ’t Kan ok aans. As d’r narigheid is, en’t kömp zo dichte bie, dan kö’j ok märken det de meansen as een mure umme oe hean stoat, det d’r scholders bint umme tegen an te leunen, woar as iej vri’juut tegen lippen könt. Det d’r haanden as een dak van beschutting boaven oe bint. Wat kan een meanse dan ondanks al zien verdriet een golf van bli’jschop deur zich hean vulen goan.

Muren, as vel um oe hean, zo hecht

wärm en zachte.

Ogen vol troanen die zegt

ik hoale oe vaste.

Haanden, zie striekt oe deur ’t hoar

striekt langs oen wange.

Een alles umvattende ärm zeg doar,

weas mar niet bange.

Een scholder, iej vuult kloppen een hätte

’t klinkt as muziek, ut dut oe zo goed

een cello, saxofoon een trompette,

een krop in ’t gemoed.

Een gebaar det kan strelen,

zie leaft met oe met, hebt mar ien wens,

verdriet met oe delen.

Joa wisse, mekaar’s mens.

Van old op ni’j gebeurt d’r bie toeren heel wat, doar wördt wat of eknalt, en soms wördt ut ok helemoal verknalt, dan mut d’r iene een poot of zo wat missen. Ik hebbe is wat noaslagwärk edoan oaver vrogger. De tied toen de meansen nog dom waren, zie hadden toen ’t buskruut nog niet uut evunnen. In die tied wönnen d’r deur ’t jonge volk wat of eslept. Mar iene mos ut det joar in ’t biezunder lien; klein Dieksie. Hij had wel een lief wiefie, mar zelf was ’t zo’n naar nösterig keerltie. Jentie, zien vrouwe had nog tegen um ezegd: “Zol iej de kiepkäore niet binnen zetten? ” Mar nee heur, hij wolt weer better weten en had um vol stront eschept. Hij dach, zo’n volle strontkoare loat ze wel stoan. Kö’j denken, niks heur det jonge volk halen bie sleppers Henduk een peerd uut de stal, spannen det in en sleppen zo de koare töt an de zieddeure, doar kiepen zie um löag. De stront wönnen nog een bettie tegen de deure op eschept, en toen wönnen ut onderstel onder de koare vandan ehaald en boamen op de schösstien ezet. Toen Jentie de aandere mönnen ut vuur an wol stekken sleut de rook zo weer terugge, ’t hele huus vol rook. Zie hadden toen alles nog in ien vertrek, de biesten, de bedden de kökken en de kamer. Millenmuren waren d’r nog niet, een lös huus zegt ze nog in Twente. Dieksie keek in de schösstien, mar zag gien spiertie licht, de boel verstopt. Hij wol noar buten hean umme ’t dak op te goan, mar kon de deure niet uut. Hij noar de achterdeure en joa heur, toen wusse wat um oaverkommen was. En van Jentie kreeg e mie toch een rappelement.’t Mankeert oe an benul wönnen um lieke veur de kop ezegd.