Joa jongs, zoas ik al ehoapt en ok wel verwacht hadde, mien computer hef de joarwisseling glansriek deurstoan. Ik zitte d’r noe, det is à’j dit least veurige wekke, ok weer achter, ’t is schitterend weer een prachtig zunnegie schient deur de roeten, det löt oos al weer eamen een glimp van ’t kommende veurjoar zien. Ik wödde d’r noa al die donkere dagen zelf eigenlijk ok wel een bettie bli’j van. Wie zit met gemak ok al weer drie wekken van de kötste dag of. Umme oaver ni’je kost te proaten, nog mar een steugie en de vrolluu kriegt de kriebels in ’t heufd en begint alles noar buten te smieten, de boel mut elucht en schone. Veur völle manluu een joarlijkse ärgernisse, want iej könt d’r vaste op rekkenen, doar is vaste wel ’t ien en aander te verni’jen, hier een spiekertie insloan, doar een kwässie värve. Jan, det stopcontact deugt van gien kanten, mu’j eamen verni’jen. Piet kön iej det apperaat nog weer veur mekare figelieren? Toe Oarend det kamertie mut toch eigenlijk wel een ni’j papiertie hemmen, en eh….Gait, de plee mut ok neudig ewit wönnen. Willem goa’j mönnen eamen met, noar de meubelzake? Veur die beide stoelen mut toch neudig een paar ni’jen kommen, en det haardbänkie liekt ok näns meer noa, de meansen zollen denken dedde wie van de ärmen leaft. Zo prakkezeert Dientie ieder moal weer wat ni’js uut, iej mochen de tied soms is verlieren! Händig helpt ze oe van oen snipperdagen of, iej hoalt allenig nog wat baaldagen oaver. Weer een paar dagen minder hean vissen van ’t joar, umme nog mar niet te sprekken oaver wat al die klussies wel kost. En dan zeg Sientie doarnoa ok nog doodgemoedeerd: “Sjonge jonge, wat hebbe wie toch een bonke bespoard deur det allemoal zelf op te knappen”. As ik oe niet hadde, en ik hadde mien beide ogen niet, dan waar ik stekkeblind. Sjonge jonge wat bin ik toch gek met oe. Ja, net as det olde peerd met zien moe zeker. En toch…, toch is iederiene altied weer bli’j as de dagen begint te lengen, iej heurt ut bi’jnoa dagelijks. Op ni’jjoarsrecepties of woar dan ok. Oaver ni’jjoarsrecepties esprökken, ik wazze net as veurig joar weer van de peti’je bie “welzijn ouderen”. Toch wel een veuruutgank, det ni’je gebouw. Ni’je kost. Det ni’je meanse as veurzitter moch d’r ok best wean heur, dut veur gien keerl onder. Die deerns die doar veur hun beroep zit, hebt trouwens ok wel een pluumpie verdient, zie doet goed hun beste, det mag best is härdop ezegd wönnen. Veurig joar had ik een heel gesprek met Diepman van ’n Oonöst, den vroggeren wetholder den ofgelopen joar oaverleen is, ik hadde d’r zels nog een paar verhaalties an oaver ehoalen, noe was hij d’r dus niet meer. Mar wat is ’t geval? Woar zaat ik noe noast zonder det ik ut eerst wusse? Krek, noast Diepman van de Moezebelten den noe in de road zit, kö’j duch mie ok best lös loaten lopen. Kan niet allenig boeren, mar ok goed van de woorden ofkommen. Zo zie’j mar weer, wat ik al wel vaker ezegd hebbe, ok al hè’j ut dan oaver ni’je kost, doar is toch, ok in mien 150ste stukkie veur de krante, niks ni’js onder de zunne. Iej heurt nog van mi’j.