Ik wazze köttens in Oldlusen, Ik ware uut’eneudigd as pröatiesmaker veur de passage. En doar in de Wiekelaar zat alles den oamd in zak en asse, zie waren käts van de kate. Ik wusse niet wat mie angunk toen ‘k doar binnenkwame. Aans à’j binnenkomt is’t altied hoi Henk, hoe is’t, zin an een köppie koffie? Noe stund Bättus doar met een zunig gezichte en een paar rooie eugies achter de tap. Met snikkende stemme vertellen de mie wat d’r goande was. Mu’j noe toch is heuren Henk wat d’r vandage in de Dalfser krante stiet. Verschrikkelijk! Iej weet joa ok wel det heel Oldlusen zich altied ut vuur uut de sloffen löp umme d’r een mooi leafbaar plaassie van te hoalen. Wie hoalt bazars, märkten, bakt öaliekrabben, hoalt optochten en feesten, iedermoal prakkezere wie weer wat ni’js uut. Ut verenigingsleaven dreait hier zo härdstikke goed. De Wiekelaar; wat een vri’jwilligerswärk ! De boel dreait hier zo mooi! Met geld könne wie ok goed ummegoan, nooit tekötten. En joa heur, al die inspanningen wördt noe dan toch eindelijk is goed beloond, umme stille van te wönnen. Leas ik mie noe toch vandage in de krante, det de gemeenteroad in zien grondeloze wiesheid beslötten hef de Wiekelaar ƒ 10.000,00 te kötten op de subsidie, zuk vri’jwilligerswärk mut toch ummers estimuleerd wönnen, is det nog is een beloning of niet? Ik zea, Bättus zea’k, ik wete wè dè’j diepe geroerd bint, deur zovölle goedheid, mar dreugt oe troanen noe mar, jullie loopt gewoon vollend joar nog een stäppie härder, en dan krie’j helemoale niks meer, könt zoe ok niet meer körten.

Doar was ok nog ien lichtpuntie den oamd. Uut de begroting van de Passage bleek det die ƒ 2,00 meer subsidie kregen. Zo blif d’r toch nog wat van det geld in Oldlusen. Trouwens hè’j ’t al is in Brussel eprobeerd, doar geeft ze ok een hoop subsidie vut. Noa disse bemoedigende woorden kloaren zien gezichte al oaregies an op. En toen mos ik Bättus alleent loaten, ik mosse an ’t wärk, de vrolluu waren binnen umme noar mien pröaties te luusteren. Ik hebbe ze wegwies emäkt in de umgank met witte wieven, dwaallichies, spoken en veurspooksels. Veural hè’k ze uut de duukies edoan hoe ze een hoop narigheid könt veurkommen met schadden, donderstienen, donderkruud en schoapeschedels en gewoon met een grösiezer op de klompen, umme vremdgoan van de manluu te veurkommen. Onderdoems hè’k den ni’jen veurzitster een bettie les egeven in oze streektaal, zie kömp hier niet vandan, zie dachen in Oldlusen: “Wat van värre kömp is läkker.” Mar die deerne is van goeie wille, det Willegie hef een willegie, dus ik hebbe d’r alle vertrouwen in, det ze net as haar veurgangsters, de töt noe toe gemiddelde tied van meer as 13 joar wel volmäk.

Disse wekke bin ik d’r ok achter ekommen woarumme tussen alle programma’s veur radio en tillevisie hoe langer hoe meer reclame uut’ezunden wördt. Dan kö’j in die tied effen koffie of wat pittigers inschinken, en een häppie versieren, zonder dè’j iets van oen programme hoeft te missen, die reclame is toch mar stom genöal. Hebt die luu det niet knieftig bedacht? En as de vret en drankzucht nog toenemt kriege wie sträkkies programma’s tussen de reclame in plaatse van reclame tussen de programma’s.