Dr wördt hier in Dalfsen nogal is wat e-opend. Een ni-je brillenzake beveurbeeld van een paar luu met hele toepasselijke namen. Mol en Adelaar, wat wi-j noe mooier, den ienen hef ervaring met slecht zien, zie zegt niet veur niks; hij is zo blind as een molle, en den aanderen kan oe met zien adelaarsblik in de ogen kieken, zodet um niks ontgiet, wat wi-j noe better paar. En dan de bloemist, vake dut ut een buurman, een familielid of de burgermeester, mar nee, bie Arina wollen ze een knallende opening en dus hadden ze een echte vuurwärkvrouwe in ehuurd in de gedoante van Diny Loarman. Zie stak zo’n soortement van zunnebloeme in zo’n pot en toen hà’j is mutten heuren en zien. ’t Knallen alle kaanten uut. ’t Vuurwärk van old en ni-j en van de Damito was dr niks bie. De muziekboerties wörden dr zelfs eamen stille van. Een knap stukkie wärk heur, ik verwache det ze dr in B & W in ’t vervolg ok zo knallend tegen an giet, det beloaft wat veur de toekomst. Ik zie haar noe al det fietspad langs de Dedemsweg noar Dalfsen noord openen. Ni-js. Dit keer gien ni-js uut de kraante, ok gien roddelpreuties, mar wat ni-js dè-k an-eschaft hebbe, ut was gewoon mutten. Ut leaven van een schriever giet noe ienmoal echt niet oaver rozen, à-j det soms dachen. Mos ik oe veur een par wekken vertellen det as de moes zat is det dan ut maal muf is, en ik dus een ni-je moes an-eschaft hebbe, noe was mien schärm kepot, käts versletten, zodet ik noe noar een ni’je monitor, joa zo nuumt ze zo’n dink, wus ik völle, zitte te kieken. Det was weer een best bot uut de schöttel en ik bin nog wè zo gek op kräbbegies, botten ofkloeven, zodet oe ’t vet langs de kinne druupt. De broekriem dus mar weer een bettie sträkker anhalen. Ik treuste mie mar met de gedachte det de meeste kunstenaars ärm stärft. Mar, iej hoeft gien medelieden te hebben, want meansen die völle met hun liefhebberi-jen bezig könt wean bint deurgoans, net as ikke, ok bere gelukkig. En vader Cats zea ok al: “Niks is meer eweerd as vandage.” Ongelukkie. Zie zegt wei-s een ongeluk zit in een klein hukie. Det was ok zo met Kristian in de nacht van 7 op 8 juni 1997. Hij kwamp den nacht met een stellegie kammeroaden op de fietse van ’t olde station. Gelukkig niet te völle edrunken, aans was ’t völle beroerder ewest. Eamen veurbie de krusing met de Rechterse diek een sprintie trekken op de brugge an. Bangs, iniens de remmen vaste elopen. As een raket wörden de letterlijk elanceerd oaver ’t stuur. Gien gezichte meer det gezichte. Zien moaten, figuurlijk oaverstuur leuten een ziekenwagen kommen. Det was ok neudig, want hij had zien kaken en gebit zo kepot det e dr meer as een half joar zute met ewest is. Op 15 april 1998, Kristiaan zien verjoardag, hebt zien kammeroaden doar den gedenktegel met det gebit eplaatst. Zie hadden allenig wat bettere cement mutten gebruken, want de name is à-j ’t niet weet al onleasbaar ewörden. Zo zie-j mar weer Gait: “Van vroagen wö-j wies.” As dr teminste een attente va reageert en mie eamen bod dut. Bedankt va.