Opletten. Een kammeroad van mie, Härm hef een motor, zo’n zwoar loeder. Hij giet, noe de met pensioen is völle samen met zien vrouwe, die Wim hiet, hen toeren. Zie zit dan prinses heerlijk bie um achterop. Zie giet zo goed met in alle beweagingen van de motor det Härm dr niks gien last van hef. Disse wekke gungen ze is weer vut, een däggie Urk. Bie de Ramspol was de brugge dr of. Stoppen dus töt de brugge weer ezakt was.

De bomen gungen in de heugte en joa heur vol gas steuf Härm vut. Op Urk, bie zo’n mooi viskröampie stoppen Härm dreaien zich umme en wol vroagen of zien Wimme wel een vissie lussen zol. Iniens rolt um de ogen hoaste uut de kop van schrik, en hij röp verbiesterd uut: “Woar is mien Wimme ebleven?” In ienen roam hef e de motor edreaid en ridt weerumme, niet al te härd umme goed te kieken. Zie zal dr toch verdreaid niet of-etoeseld wean en äns zo mar as old voel an de kaante van de weg liggen. Hij is net onder de grote weg deur as um de busse luud toeterend integen kömp en vlak bie um stopt. En joa heur, een pak van zien härte, doar stapt Wim gezond en wel zonder ok mar ien schrämmegie uut. Härm hef den busbestuurder een besten fooi in de voeste edrukt. Wat was e bli-j. En Wim zead: “Ik wazze doar bie de Ramspol eamen of-estapt umme de biene te strekken, in ’t vervolg better opletten läkkere sufferd van mie”. Woarop Härm terugge gaf: ” Vrolluu en april hebt allebei hun eigen gril”. Zie hebt dr toch nog een heel fijn däggie van emäkt, wat wi-j ok as net de lente volop lös ebärsten is?

En van ni-jsen mos ik weer an ’t filliciteren, ik zol dr een lamme haand van kriegen.Noe waren in de stroate die hoge vinken lös egoan. Mar die blinde vinken van die luu liegt dr ok niet umme heur, gauw hen pruven. Ik hoppe det ut ze goed giet. Noe nog is weer een gruunteboer dr tegenoaver en ’t anbod is weer compleet. Wussen jullie trouwens det Peter, noa zien emigratie, de hoogste bane hef bie de bank in Toronto. De “First Bank Tower” hef namelijk twiehonderddrieenzeuventig verdiepingen, en Peter wärkt op de allerboamste. Soms zit ze doar helemoal in de wolken geld te tellen. Dan nuumt ze ut ok wel een mistbanke. Zo zie-j mar weer: “Veur kloeke luu is dr op earde völle gerief”. Zundag hè-w palmpoasen ehad, mar een optocht met palmpoasstokken, haanties op een stökkie zie-j niet meer, toch jämmer det zukke ole gewoonten hoe langer hoe meer in onbruuk raakt. Kommende zundag is ’t poasen, ’t feest van ’t licht. ’t Licht det, noar ik denke; mar wie bin ik, veur oos is op-egoan. De kärken bint niet meer zo vol as vrogger, doar hè-w zelf denk ik ok schuld an, met oos toch vake een bettie achteranlopen en oze allemoal verschillende hökkies. Dr wördt niet veur niks ezegd: “Iene Nederlander een theoloog, twie Nederlanders een kärke, drie Nederlanders een kärkscheuring”. Toch hop ik wè, ovve wie noe zus geleuft of zo, of misschien helemoale niet, dè-w toch ammoa een bettie een lichie probeert te wean veur aanderen. Dedde wie niet zoas ik köttens zage an ’t hamsteren goat op de meniere van ikke, ikke en de rest;… kan stikken. Töt slot iene goeie road, niet, noar ole gewoonte te völle eiers etten.Want: “Ien ei is gien ei, twie ei is een half ei, drie ei is een poasei”.