Komt jullie dr ok wei-s iene tegen die bie wieze van sprekken met de beide bienen in iene piepe löp? Zo nösterig, gien wies woord met te proaten? Nou, ikke wè. Pas nog iene, oaver dialect. In prachtig mooie standaard taal zea ze: “Ik heb nooit geen plat gepraat hoor, ik moet dat lompe gedoe niet, het hoort nergens na.” en metiene dr oaverhen: ” Toe zou je me even de deur los willen doen”? Ik vreuge dan ok metiene, een bettie hellig in de kop: “Welke deur bedoelt u die gruine of die broene”? Nee, geef mie dan Härm en Geert mar. ’t Waren niet zukke läkkere jonges, zie leaven altied een bettie as katte en hond. Zie hadden beiden een annemmeri-je en proberen mekare nog wei-s de vliegen of te vangen, of better ezegd onder mekares doeven te schieten. Proberen Härm met een klante te akkederen, dan gunk Geert dr rap onderdeur of umme gekeerd. Op een mönnen kwammen ze mekare op een smal gängegie integen, woar ze mekare hoaste niet veurbie konnen. Zie bleven beiden stokstief stoan, woarop as Härm zea:” Veur een oplichter goa ik niet an de kaante”. Geert prompt dr oaverhean: Ikke wè!” Hij deut een tred opzied en drukken zich met de rugge plat tegen de mure. Soms kan een meanse ok rare dingen tegen kommen. Kwammen twie bedelaars mekare integen, vreug den ienen an een aanderen: “Wat doe iej tegenswoordig veur de kost”? Oh, gewoon.ik binne annemmer. Pas zaag ik in een plaatselijk blagie een advertentie van een slager. Wie verkoopt allenig vleis van biologische boeren. Zol e zo’n hekel an die luu hebben det e ze slacht? Wat een weer met poasen, wat hè-k wat heuren mopperen, en ’t was toch zo gezellig binnen. Det gemopper kömp gewoon umme det ze gien sprekwoorden meer kent. Want wat denk iej van: “April kold en nat, brengt koren in ’t vat. En Tijl Oelenspiegel was ok altied bli-j as ’t reagen, want noa reagen kömp zunneschien.’t Is wel zo; à-j vis hebt hè-j ok groat. Een vunkie verstaand spoart joaren prakkezeren uut. Mar veur ’t geval dè-j niet meer verstaand hebt as een ezel, dan giet ’t oe zo:

Een Ezel.

Veur um bestoat gien bli-je dagen,

hij is zo lomp en zo veracht.

Hij hef gien moed, gien macht

hij wördt eschölden en eslagen.

Met allerhaande last bevracht

net as zien lillijk veurgeslacht.

Hij mut van stro en distels leaven.

Hij is de spot van groot en klein

löp jämmerend deur ’t leaven hean!

Natuur; die hef um niks egeven

as enkelt mar zien mooie stemme

die balkt mar an ien ende:

Ia, ia, ia.

Dus luu schärpt oen verstaand, zörg dè-j bie de tied blieft, want: Wat Jäntie niet eleerd hef, zal e ok niet weten, dus ok niet det geld net stront is. Ongeliek verdeeld, een ienen hef alles, een aanderen niks. Zo heb ik ok wel een grepe mar gien stront.