Härm is een bettie een klungel, hef een hekel an klussies in huus, stelt ze als mar uut. Niet det e ut niet kan, hij is händig zat doar niet van, mar hij is liever buten. Det dreaiding van de pleedeure beveurbeeld, was à wekken muuilijk beweaging in te kriegen. Mientie had ieder moal à wel op Härm emopperd mar ’t had nog niks ehölpen.Dan doe-j um toch gewoon niet op slot was zien antwoord, wie bint toch hoaste altied mar met een beiden in huus en moch dr is iene de deure löstrekken, wat dan nog?
Mar veurige wekke was ’t raak. Härm was läkker in de tuun an ’t klooien en Mientie in de kökken. Zie had net de eerappel op-ezet, ’t vleis nog effen iets hoger umme ’t nog een läkker broen kleurtie te geven, toen ze iniens mos. En joa heur toen hà-j ’t gesmiet in de glazen en wazzen de rapen gaar. Zie had zo in een sleur de deure achter zich op slot edoan. Toen ze kloar was kon ze toch met gien meansenmeugelijkheid det dink weerumme dreaien, muurvaste zat e. Zie begunt te roepen, zie sleut met de pleebössel op de deure, niks hulp. Nee, det zol ok wè want Härm stund helemoal achter in de tuun oaver de heage hean met de buurman te riddeneren. Ut zweet brak Mientie uut. Zo metiene braand de eerappel an, en oh, ik hebbe ’t vleis wat hoger op-edreaid, sträks krie-k de vlamme ok nog in de panne. Mar wat kon ze aans doen as berusten, dr mar gewoon weer bie goan zitten en Härm uut maken veur alles wat mooi en lillijk is? Roek ik al braandlucht of is’t verbeelding? Iniens denkt ze: Wacht is effen. Zie dut de deksel op de brille, klimt dan met haar stieve botten en hulpe van de pispot die ze op de kop ezet hef boaven op de plee. Zie hölt zich an de stroalpiepe vaste en houwt dan net as een peerd met haar bien achteruut tegen de deure woar as ut slot dr in zit. En joa heur noar veer beste trappen brekt de deure bie ’t slot kepot. Noe ze die weerstand kwiet is, slöt ze steil achteroaver en nemt in haar val de stroalpiepe met störtbak en al met. Härm is ondertussen uut-ekletst en denkt, ik zal is kieken of Mientie ’t etten à kloar hef. Vlak bie huus heurt e iniens heel härde klappen hij schöt veuruut en net op ’t moment det e de achterdeure löstrekt zit e Mientie achteroaver störten. Hij schrikt zich ut apezoer en rent op haar toe. Hij vrög heel bezörgd of ze zich zeer edoan hef. Wat ieje onwat, röp Mientie en gif um een fleer an de oren. Wat stoa-j hier oaver mien hean eböagen, dreait liever de hoofdkrane dichte, mut alles dan onderlopen? Toen ’t ärgste een bettie op-eredderd was, bint Härm en Mientie noar de chinees hean etten egoan. ’t Vleis en de eerappel waren niet meer te etten. En Härm, hij hef den wekke hoaste an iene pulle verdan in huus eklusd, met een opzichter die dr niet umme leug. En niet allenig de plee heur, nee, Mientie hef ut uut-ebuit. Hier een schrufie, een kwässie, een ni-j behängegie. Mientie had gien kind an um, zie kon um bie wieze van sprekken umme de vinger winden. En noe; zie bint dr saampies een wekke tussen uut noar een knus hotellegie in Limburg.


