Verlangen. In en noast de schoenen lopen is mar een voet breed. Verbeeld oe dus mar niks luu, à-j gewoon doet, doe-j à gek genogt. Geld of macht mäk niet rieke, mar bliedschop en dankbaarheid. A-j bli-j könt wean met een mooi bluumpie of veugeltie in oen tuun, à-j könt genieten van een kind det opgiet in zien spöllen, à-j een zunneströaltie könt waarderen as een gave van boaven, à-j oe zomar könt verliezen in de wolken die oaver de Vechte en ut Veerlaand drieft, dan bi-j gelukkiger as de dikste miljoenair, die al mar meer wil.
Woar gebeurd: Peter is dokter. Noe is ’t zo det een dokter meestentieds zien eigen vrouwe niet helpt bie de bevalling. Mar, Peter zien vrouwe was met haar därde kind zo rap, ’t gunk ammoa zo glädties, det veurdet zien moat dr was Peter wel anpakken mos. De eerste twie waren beiden jochies. Een oldsten, Wim van veere, kwamp net de sloapkamer instoeven op ’t moment det va de navelstreng ofknippen. Hij wörden dr rap deur zien schoonzuster weer uut ewärkt natuurlijk, mar had genogt eziene. De aandere mönnen stoat die beide jochies dr bie as tante hun zussie in bad dut. Iniens wis de jongste, Gait, noar zien zussie en röp verschrikt: “Wim, kiek, hij hef niet det. Nee, det weet ik wel zead Wim, det hef va dr vannacht of-eknipt”. En wat vindt jullie dr van? Vreug tante, och wel oarig zead Wim, mar ik hadde liever een hundtie ehad. Zo giet ut een boel meansen. Verlangen kan toch iets moois, een fijn gevuul wean. Noar iets uutkieken, det zindert van binnen. Zonder hebberig te wean äns noa verlangen, iets graag willen hebben of beleaven, is een teken van leaven, van beweaging. As oen verlangens ophoald, dan raak iej de spanning uut oen leaven kwiet. Blief dus altied uutkieken noar wat moois, mar maak dr gien uutkiekpost van. En Wim hef zien hundtie ok best wel ekregen heur! In olde boerderi-jen in Twente en Salland zit an de achterkaante de Niendeure, twie boaven en twie onderdeuren en in de midden een steunpoale, de stiepel. Die stiepel kö-j dr uutnemmen en dan kö-j as alle veer deuren lös bint dr zo met een voer heui of rogge binnenvaren. In den stiepel zetten ze vake een teken. Det hef weer met det verlangen te maken. Zie kärven dr veur det ut Christendom hier kwamp een zandloper of moalteken in. Det was umme blikseminslag te veurkommen., want as Donar de dondergod zo’n teken zag gunk e dr as de bliksem vandeur. Later kärven ze dr vake een miskelke of een kruus in, ok as beschärming tegen onheil bedoeld, bi-jgeleuvigheid is van alle tieden. Een landbouwveurlichter kwamp bie een boer in de Mossen. Veur meansen hier niet zo bekend; de Mossen is vlak bie de A.Baron van Dedemschoele. Ut gunk oaver de MKZ. Iniens kik e op ’t allozie hij wil de trein van veer uur nog halen. Hij vrög an den boer of dr nog een körtere weg is noar ’t station as de heanweg. Oh joa zeg den boer, hier zo dwärs ut laand deur en dan rechts langs de grachte hean. En as den bolle van mie doar in ’t laand oe in de gaten krig, haal iej de trein van half vere zelfs nog wè, nou doar had e gien verlangens noa, en hij is dus toch de Papenallee mar weer of-elopen.