Met een taand is van alles an de haand. Iej hebt d’r een hoop wille van, eerst as ze komt, hoewel dè-j dan wei-s met lange taanden et à-j van die läkkere van oen eigen mo of mut. Dan weer as die melktaanden goat, vrogger leggen wie ze achter de poot van de kaste en dan kwamp de moes ze halen en leggen d’r een dubbeltie veur in de plase, tegenwoorig bwaart zeze in een deusie.
A-j dan weer ni-jen kriegt en oh…., as die dan weer goat, wat kö-j doar een piene an verslieten, en wat een taandentärgeri-je à-j dan zo’n taandzeerte hebt en oen vrouwe hef zo wat läkkers kloar emäkt. En wat kan een meanse d’r tegen opzien umme noar den bekkentrekker hean te goan umme zien taanden te loaten zien, terwiel de meeste meansen toch soms wei-s graag de taanden loat zien en flink van zich of wilt bieten. Joa, dan bint ze töt de taanden ewoapend. De meeste meansen vuult ok liever een aander an de taand dan det ze zich zelf an de taand loat vulen. En op oen taandvleis lopen, à-j gien geld meer hebt umme schoenen te kopen!
‘k Heb thuus gien stukkie meer,
wat Ome Jan belienen wil,
‘k mut op mien taandvleis lopen
ik kan gien klomp meer kopen.
Mar dan bi-j d’r nog niet, dan kan ’t ärgste nog kommen, à-j van de taand raakt.
Iej konden haar zo goed verstoan,
zie sprök zo liek en recht.
Mar noe is zie dan van de taand
en brengt d’r niks meer van terecht.
Zie pröt zo krom, hef ’t niet meer op een ri-j
en toch, ja toch…, zie blif van mi-j!
Vrouw Kweetniemeer in ’t verzörgingstehuus was ok van de taand, zie wus mar weinig meer, van vrogger joa vertellen ze oe hele verhalen, mar van vandage of van een uur geleen wus ze niks meer. Haar dochter Jennegie kwamp d’r alle dagen, en toch kon’t gebeuren det à-j bie haar kwammen det ze dan zea: “Zol Jennegie nog leaven, ik zie haar al in gien joaren meer.” Mar lichamelijk was’t nog een kwiek meanse heur. Zie hulp de zusters met van alles en nog wat. Toafel ofrumen, stoffen, boenen, poetsen; ’t was haar lust en haar leaven. Mar toen den männen, à-k d’r nog an denke zea den verzörgster, die ’t mie vertellen, ’t is echt gebeurt heur. Vrouw Kweetniemeer dach denk ik; wacht ik zal de zusters is effen een händtie helpen. Zie gunk de hele ofdeling langs en halen in een ofwasbak de gebitten van de luu op. En joa heur, toen de zuster kwamp stund ze driftig bie ’t aanrech die taanden ammoal of te bösselen, elf gebitten in iene bak. Wat hebt die zusters d’r een hoop wärk met ehad, d’r bint twie tandärtsen an te passe ekommen umme al die luu, iej mut rekkenen zie waren ammoa van de taand, weer hun eigen gebit in de mond te kriegen. Den zelfden dag nog bint op alle gebitten nummers ekommen, zodet zuks nooit weer gebeuren kan. Dus meansen zet de taanden nog mar effen flink op mekare, iej weet niet wat oe nog oaverkommen kan.


