As ‘t’swinters heel vroeg donkert
en ’t joar is bienoa rond
dan roek ik die decembergeur
van knieperties, goldblond,
gebakken, plat of opgerold,
een zuut en knus karwei.
Mar ken ie wel de symboliek
van dizze lekkernij?
Wel, opgerold vertolkt ze oens,
’t verhaal is al heel old,
de toekomst, die ut ni’je joar
veur ons verbörgen holt.
Veurspelling zus, veurseplling zo,
broodetende profeten,
ut is geheim en det is goed,
wie wil de toekomst weten?
Geluk, verdreet, ut komend joar,
met alles veur de boeg,
rolt elke dag een deeltien bloot
en det is net genoeg.
Der zult soms golden dagen ween
waarop de zun zal schienen,
der zult ok donkre daagn ween,
met stille, diepe pien.
Mar rust in kille wintermist,
’t olde joar weer op zien gat,
dan ligt ut met zien billen bloot,
is ’t kniepertien weer plat.
© Klazien Bijker- van Hulst
eet smakelijk, ingezonden door lenze l.

