Klöasie zol ze met nog veer aandere vrolluu uut de provincie een lintie kriegen veur ’t vólle vri-jwilligerswärk. Zie waren met hun keerls uut-eneudigd, eerst veur de uutreiking op ’t provinciehuus en doarnoa veur een ettentie. De vief burgermeisters zollen dr ok bie wean en nog wat meer van det hoge spul. Klöasie was dr niks gerust op met haar Gait Jan. ’t Kan bie toeren zo’n stuk onbenul wean. Zie hef een hele wekke met um e-oefend. Hij kreeg iedermoal weer van ni-jsen de hele preake. Niet bulken, de haand veur de mond hoalen en oe umme dreaien à-j hoesten mut, en niet zukke ladingen teglieke op oen börd, iej könt wè weer, en….as ik oe tegen de bienen schuppe, maa-j niet meer opscheppen, dan hè-j genogt ehad. ’t Duzelen um. Mar noa zo’n hele wekke, alle dagen mar weer, en ok oefenen met mes en vörke etten, det heurt zo bie deftig volk, wus Gait Jan pesies wat e mos. Hij beloaven det e dr umme zol denken. “Deerne, iej zölt versteld van mie stoan, zo netties as ik mie sträkkies gedrage.” Toen ’t zovärre was; ’t kastentuug an en  deur zunne Appie noar de stad ebracht. Kö-j mooi ok een glasie nemmen, hoef iej niet zelf te riene. ’t Gunk ammoa prachtig, de linties wödden op-espeld, toesproaken ehoalen, zelfs Gait Jan wödden eprezen det e zien vrouwe de wille eloaten had zodet ze det ammoa doen kon. Dr wödden een börreltie eschunken en gezellig heel wat of-ekletst. En toen kwamen de limezines veurrieden, chauffeurs in uniform deuden de petieren lös en doar gunk ’t hean. Buten stund äns zo’n heel mooi dink woar ze uutstappen. Toen ze de zaal inkwamen zakken ze hoaste töt an de enkels in de vloerbedekking en wödden begroet deur bugende obers. Dr leup ok een prachtigen härdershond,’t is net of die biesten roeken könt dè-j van ze hoalt. Hij kwamp regelrecht op Gait Jan of en gunk pal veur um onder de toafel liggen. Ut etten moch dr wean, eerste een veuröffie, iets met rookvleis en meloene, Gait Jan namp netties ien bettie, toen soep, weer ien klein bördtie. Mar toen kwamp de reerugge, sjonge, noe zol e um is läkker taaien. Det hà-j edacht, een händig stukkie mar, net as doarnoa van ’t wilde zwien. Vief soorten gruunte, earappel in allerlei soorten en moaten, Gait Jan namp hoaste niks en wat de obers ok neugden, hij namp niet meer. Toen kwamp dr nog zo’n bässens mooi ijs-en puddingbuffet en ok doarbie stund iederiene weer versteld hoe weinig Gait Jan gebruken. Um acht uur was ’t edoan. Appie stund al op de parkeerplaatse. En toe in de auto…., toen à-j Gait Jan is mutten heuren. Tieren en angoan tegen Klöasie, niet te krap. “En woarumme moch ik mar zukke kleine betties en scheppen iej oe soms wè drie keer zo’n beste lappe vleis op, toe zeg ’t is? ” Wat?? vreug Klöasie heel verbaasd, ieje niet meer magen etten, ik dache dè-j ziek waren, dè-k zo met oe noar de dokter mosse zo weinig etten iej, zo ken ik oe niet. Woarumme schuppen iej mie dan iedermoal weer tegen de bienen?  Ikke, ikke? Ik wete näns van, det zal den hond wel edoane hemmen, den lag toch pal veur oe? Nou, toen ze thuus waren hef Klöasie een läkker stuk schinke in de magnetron ezet en hef Gait Jan toch nog läkker zitten smikkelen. Vrolluu valt ok nog wei-s met Gait Jan!