Zo in de zommer wil ik jullie niet van die zwoare kost veurzetten. nee, ik hoale ut bie wat dingsigheidties. Iej weet wè. Bie Oegema de veurzitter van de GLTO  an ’t hekke stund een wat oldere koe te prakkezeren. Een halfwassen pinke zag det en vreug: “Hoe hè-k det noe met oe, heb iej gis gien schik vandage?” “Och”, zea den olden, “proat mie dr niet van. In mien jonge joaren stun ik op een potstal, toen’k volwassen ewörden ware verhuzen ik noar een stal woar azze wie keurig op ri-jgies met de konte boamen de gruppe stunden, en noe mu-k weer helemoal van ni-jsen wennen an zo’n modernen loopstal.” “Ik zie ’t à wè”,  zea det pinke, “t is niet alleent de boer zelf die anpassingsproblemen hef. En wat te denken van Appie. Appie had met tikkertie op ’t schoelplein een bien ebrökken. Hij mos noar ’t ziekenhuus umme um in ’t gips te loaten zetten. Va bleef in de wachtkamer. Toen de zusters met um terugge kwamen zead va: “Hé Appie iej hebt ut gips an ’t verkeerde bien.” ”Joa”, zeg den snotpegel, “ik dache as ze mie hier an knooit dut det vaste niet zo zeer as an det kepotte bien.”  Oma gunk met haar kleindochter van vieve een däggie noar Ecodroom. As ze op de busse stoat te wachen zeg det kind: “Oma, mu-k hier noe ok zeggen dè-k vere binne of is det allenig bie de trein?” Bie bakker Ruters grist een jonk een plakke toaie van ’t schap. Merijn zit det en grip um in de kladden. “Woarumme gap iej toaie?” Vreug Merijn. Wat dach iej det det ventie zea? “Umme det die dikke speculaas mie völs te hoge lag.” Merijn hef det jonk een läkker stuk brokke egemen, mar hij mos beloamen det e nooit weer stealen zol. De tillevisie brach vrogger reclame tussen de programma’s, noe brengt ze programma’s tussen de reclame deur. Oma moch is weer een paar dagen op de kleinkinders passen, va en moe hadden een reisie Parijs ewunnen. Ut was een dag of wat veur Sunterkloas. Oma zea tegen de wichter det ze ’s oams wel een kissie met heui bie de schösstien mochen zetten. Toen ze weer met een beiden waren zea Gaitie van zesse tegen Jäntie van achte: “Wat zol det toch weane met oma, zol ut dr haar deur beginnen te lopen, Sunterkloas is toch allange dood?” “Och,” zea Jäntie, “As oma niet better weet, mudde wie det mar zo loaten, zie hef aans ok al niet zovölle meer.” Stoan, zitten of lingen. Gait Jan en Klöasie stunnen bie Wienbärgen in de winkel. Gait Jan had net een ni-j pak an. Sjonge Gait Jan wat stiet oe det pak mooi, ’t zit oe as gegötten. Kan best, zead Gait Jan toen e zich in de spiegel bekeek. Det pak kan dan wè mooi stoan en zitten, mar de kleur lig mie niet. Bättus kwamp bie de baas en vertellen met een slag in zien stemme det Grietie in bedde zat. ’t Kind zol vandage wè kommen. zien baas had doar natuurlijk begrip veur en Bättus moch nuus. Toch vertrouwen de baas ut niet helemoale, want Bättus had een bettie stoan schutteren. De baas pakken de tillefoon. Hij kreeg Grietie an de droad. Hoe is’t met een kleinen? Met een kleinen?  Det zal nog wel een wekke duren heur, kreeg e as antwoord. D’aanderen dag kreeg Bättus dus onder uut de zak. Spottend zea de baas:”Iej waren te vrog hean? Grote lökke dè-j doar bint?” “Gis niet”, zea Bättus met een stoalen gezichte,”det kind is te late.”