De meeste popliefhebbers kennen ze van die ene grote hit, Wishful thinking uit 1983. Een Arbeidsvitaminen-klassieker en een vaste waarde in de Top 2000 aller tijden. Toch had de Britse popgroep China Crisis in de jaren tachtig veel meer internationaal succes, tot in Amerika en het Verre Oosten toe.

In juni brengt de band uit Liverpool een nieuw album uit, ‘Autumn in the neighbourhood’, de eerste studio-release in twintig jaar. En voor het mixen daarvan streken ze afgelopen week neer in…. Dalfsen! In de JK Studios van Jan Kisjes om precies te zijn. Namens Dalfsennet.nl schoof Hans Keesmaat een uurtje aan in de studio voor een exclusief interview met de twee kernleden van de groep: oprichters Gary Daly (leadzang, keyboards) en Eddie Lundon (gitaar).

Met om te beginnen de voor de hand liggende vraag: hoe raakte een internationaal bekende popgroep verzeild in Dalfsen? “Onze keyboardspeler Brian McNeill, die al meer dan twintig jaar deel uitmaakt van de band, heeft een eigen opnamestudio in Glasgow en kent Jan Kisjes van andere muzikale projecten”, vertelt Gary. “Het was zijn idee om het nieuwe album – grotendeels opgenomen in Liverpool – hier af te mixen. Het is een prachtige omgeving en dit gebouw (hij doelt op het complex Hof van Heden, waar de studio onderdeel van is, hk) is een van de mooiste locaties waar we ooit een plaat hebben opgenomen.”

 
“Maar het gaat in de eerste plaats om de apparatuur”, neemt Eddie het over. “Jan heeft hier ‘vintage’ spullen staan. We hebben het album analoog (op tape, dus niet digitaal op de computer) opgenomen als een band die live in de studio speelt, een techniek die tegenwoordig niet zo heel vaak meer wordt toegepast. Vaak wordt muziek tegenwoordig opgenomen op een laptop, waarbij ieder bandlid zijn eigen deel opneemt, waarna dat vervolgens aan elkaar geknipt en geplakt wordt. Met de apparatuur die hier staat, wordt de analoge manier van opnemen benadrukt. Zo krijgen we het geluid dat we willen.”

De manier waarop het nieuwe album tot stand kwam, is niettemin helemaal van deze tijd: via PledgeMusic, een website waarop fans voorintekenen op een album en daar een soort sponsorbedrag voor neertellen. Zo worden de opnamen bekostigd. “We zijn door de jaren heen steeds in staat gebleven om te blijven toeren en optreden, maar een nieuw album zat er gewoon niet in”, aldus Gary. “De muziekindustrie is erg veranderd ten opzichte van twintig, dertig jaar geleden. Zonder steun van een platenmaatschappij was het nauwelijks mogelijk, laat staan rendabel, om een album zelf te financieren.”

Door de Pledge-website en vergelijkbare crowdfunding-initiatieven brachten het uitbrengen van een album binnen bereik. “Dat zien we dan toch als een heel positieve ontwikkeling”, vindt Eddie. “Al is het ook spannend, want je moet maar afwachten of het lukt om voldoende steun te verwerven. Er zit wel een zekere rechtvaardigheid in: als de fans het niet willen, komt het niet van de grond. Maar dat zou natuurlijk een enorme teleurstelling zijn geweest. Gelukkig wisten we eind januari definitief dat het ging lukken. Dat zien we als een bevestiging: gelukkig hebben oude en nieuwe fans er nog steeds voldoende vertrouwen in.”

 
Gary: “Bijkomend voordeel is dat je door deze manier van werken alles in eigen hand houdt. Bij een platencontract, zoals we dat vroeger kenden, werd de platenmaatschappij eigenaar van de rechten van je werk. Waardoor je dus bijvoorbeeld niet zelf kunt bepalen of een album opnieuw uitgegeven kan worden. Bij de nieuwe manier van werken is de muziek echt jouw eigendom, al moet je wel naar creatieve wegen zoeken om die goed onder de aandacht te brengen. Er zijn bands die meer verdienen aan live-optredens en merchandising dan aan het maken van een album.”

 
China Crisis was in de eerste helft van de jaren tachtig een behoorlijk grote naam aan het internationale popfront. Zelfs een Amerikaanse doorbraak leek nabij toen de groep in 1985 een album opnam met Walter Becker als producer. Becker is een van de twee sleutelfiguren van de zeker in de VS bijna legendarische band Steely Dan, die bekend stond om zijn super-perfectionistische inslag bij plaatopnamen. Gary: “We waren beide grote Steely Dan-fans en brachten het een beetje als grap toen ons in de VS gevraagd werd wie we als producer zouden willen. Maar via-via werd hij wel degelijk benaderd, omdat hij gezegd had dat hij ons voorgaande album (die met de ‘evergreen’ Wishful thinking erop, hk) wel kon waarderen. We keken wel tegen hem op, zagen hem als een ‘funky American guy’. Toch ging het heel relaxed; hij legde geen grote druk op ons, tenminste niet meer dan je zou verwachten. Eigenlijk pasten we heel goed bij elkaar, ook op het menselijke vlak. En het resultaat bleef een album dat klonk als China Crisis, al bracht hij het met zijn productie en toegevoegde arrangementen op een hoger plan.”

 
Gek genoeg deden de daaropvolgende platen – waarvan er opnieuw eentje door Walter Becker werd geproduceerd – relatief weinig en viel China Crisis terug in relatieve obscuriteit. Waar dat door kwam? “De popmuziek begon te veranderen in de tweede helft van de jaren tachtig: de hitlijsten werden gedomineerd door dance en daarna door grunge. Voor het soort muziek dat wij maakten, was minder plaats”, aldus Gary. “Ach, eigenlijk is het onvermijdelijk in de popmuziek: na een periode van succes gaat het meestal minder. Dan is het een tijdlang gewoon hard werken, sappelen. Soms een baantje erbij nemen. Maar China Crisis is altijd een belangrijk deel van ons leven gebleven.”

 
“We zijn wel altijd in onze muziek blijven geloven”, vult Eddie aan. “Het bleef onze grootste passie – en gelukkig konden we door de jaren heen altijd bouwen op een vaste groep fans en konden we blijven optreden. Bijzonder genoeg, want veel andere bands – ook tijdgenoten van ons, die met ons opgroeiden in Liverpool – hebben uiteindelijk afgehaakt. Terugkijkend denk ik dat we in dat opzicht gewoon veel geluk gehad hebben. We hadden het een stuk slechter kunnen treffen.”

 
Dan worden de twee bandleden naar de mengtafel geroepen. Nog even luisteren hoe de mix klinkt. Ze zijn tevreden over het resultaat. En ook de verslaggever stelt vast: het klinkt ontegenzeglijk als China Crisis, vertrouwd en eigenlijk niet zo heel veel anders dan twintig, dertig jaar geleden. “Al kun je erover twisten of dat een compliment is”, lacht de technicus.

 
Hoe ze het nieuwe album zelf zouden omschrijven? Gary: “Waar we altijd naar op zoek zijn is een goede melodie, song-gerichte nummers die goed gespeeld en gearrangeerd zijn. Dat is misschien niet het hipste uitgangspunt, maar we geloven dat daar nog steeds een markt voor bestaat.”

 
Zondagavond geeft de groep een intiem concert voor ruim honderd bezoekers in Onder Ons, de kleinschalige zaal naast de JK Studios, eveneens deel uitmakend van het Hof van Heden-complex. ‘Autumn of the neighbourhood’ zal behalve tijdens optredens ook via de bekende verkoopkanalen verkrijgbaar zijn. De laatste kaarten zijn nog te bestellen via: 0529 432 070