Ja, ik binne dr weer. Jullie hebt ’t wè gis niet in de gaten ehad, mar ik binne dr zowat drie wekken tussenuut ewest. Ik wol is met wat aandere luu proaten, doarumme bin’k een steugie bie de buren op vesite ewest, bie de Duutsers. De fietsen achter op de auto en doar tuffen wie hen. Noar Mettlach, zo’n veertig kilometer zudelijk van Trier. Op de henweg kwame wie deur België, doar hebt ze de postdoemen of-eschaft, doar doet ze ’t noe völle moderner; met E-meeuwen.
Ik binne dr gewoon van op-eknapt, van die Duutsers. Ik dache altied det hier allenig mar smeerzakken wonen, maar doar könt ze dr ok wat van heur. Bie alle banken op parkeerplasen stoat bakken woar as in twaalf talen op stiet dè-j doar oen troep insmieten mut. Mooie schone parkeerplasen dus. Det hà-j edacht. Dr lig völle meer noast as dr in. Ik heb altied eleerd, en ok mien kinders proberen bie te brengen, det wà-j op de henweg vol metnemt, op de terugweg löag nog mäkkelijker weer metgiet. Wat mie wel opveult was ut riegedrag, as iej doar äns op een muuilijke plekke een weg opdreaien mut is det gien enkel punt, zie stopt zo en loat dr oe op. Ok veur fietsers bint ze ärg veurkommend, iej kriegt de ruumte en doar ontbrekt ut hier nog wei-s an. Hoewel sommige fietsers hier ok wei-s bässens brutoal bint.
Ik binne à vake in Duutsland ewest. Dr zea dr mi-j is iene: “Wat, goa iej bie die rotmoffen op vekansie, weet iej niet meer wat ze hier in ’n oorlog uut-evretten hebt?” Hij is zelf Alva vergetten, hij giet ait noar Spanje. Wà-k ok härdstikke mooi vunne? Ik hebbe van ’t joar veur de eerste keer in mien leamen oamdmoal evierd met de Duutsers, det deud mie wat, ik wörden dr wärm van an de binnenkaante. Den domenee doar had ut oaver dedde wie meanse veur mekare mossen wean. En noa de dienst wörden wie deur um noar beneden noar de grote zaal estuurd, woar azze wie, met allemoal, een liefdemoal veur-eschötteld kreengen. Wat een beleavenisse.
Det dut mie noe iniens denken an een aanderen domenee. Zien vrouwe zea teengen um, toe iej mossen is noar Berend in ’t ziekenhuus goan. Noe is Berend een bässende kniepköttel. Woarveur lig iej hier? Vreug domenee. Veur drieduzend gulden. Ja, mar wat hè-j? Mar twieduzend. Det bedoel ik niet, mar wat mankeert oe? Nou, kö-j toch noagoan, duzend gulden. En dan mu-j ok nog proberen meanse veur zo iene te bliemen. Mar ja, ’t sprekwoord luudt jämmer genogt niet veur niks: “Zie proat meer oaver dan met een domenee.” Zie vroagt mie wei-s hoe kom iej dr alle wekken weer op. Nou gewoon; zolange dr zukke meansen as anreikers rondloopt krieg ik de kraante wè vol.