Vergangen wekke bint ze onder een toren gangs ewest, bie Frienlijk. De meesten van oe zölt ut wel ezien hemmen. Mar de meesten zölt niet weten woarumme. Doarumme zal ik oe noe een geheimpie vertellen. Trouwens; det eamen tussen höakies, à-j slecht zwiengen könt, vertel dan oen geheimpies an een groot leungenbiest, gien meanse zal um geleumen. Kört en goed; ärgens ik denke zo midden in de veurige eeuw, wonen dr al een veurolder van dissen. Hij had äns in ’t rieke westen een bässens mooi hekke ezien. Hé, det is wat veur oze tuun. Hij hef ut ekocht en met de beurtschipper hier op an loaten komen. Ja, zo kö-j ’t bedenken. Kömp niks van in heur. “Wat denk iej wè”, zead zien vrouwe, “det ik zo’n protserig hekke met zovölle tierlantienties en reusies veur de deure wille? Niks heur reusie!” En joa, de vrouwe was ok toen à meestentieds baas. Wat noe edoan? Die centen die de dr veur neer-eteld had, det was toch ok zunde. Wat deud noe den leperd. Hij leut ut hekke toch zetten, mar op de kop, met de krullen en sierknoppen en reusies in de grond. De luu die dr noe opzit hoalt wè van wat opschik. Dus hebt zie ut dr uut loaten halen, op loaten knappen, en noe stiet det hekke doar weer in al zien glorie te pronken op ’t kärkplein. “t Moch zo zächies an ok wei-s, want ut was wel een rummeltie de leste tied.
Ok de monorail in ’t dörp is eindelijk noa de anleg veurig joar schone emäkt. Ut treintie zal noe binnenkört wè goan rien. Op ’t gemeentehus könt, van noe of an, alle Dalfsenaren een gratis joarkaarte ofhalen. Weet iej wè wat veur kniepköttels dr hier onder Dalfsen woont? Een steugie trugge ware wie effen bie een vrouwe op een soort ziekenbezuuk. Toene wie weer op huus an wollen zea haar keerl. “Hoe is ’t Henk wo-j nog een möaltie beunties met?” “Altied”, zea ik. “Bi-j betoetert, wat denk iej wè? Alleent vandage mar”! Ik heb um een scholderklöppie egemen en ezegd “Gif niet heur, wie komt nog wei-s weer ok zonder beunties heur”.
Bie Reint en Lydia verwacht ze veur in ’t ni-je joar ok weer een kleinen. Noe giet det teengswoordig heel aans as vrogger. Iej könt van te veuren al op zo’n soortement van tillevisie in ’t ziekenhuus det kind in de boek rond zien spättelen. Noe hebt ze bie die beiden ok al een deerntie van zeumen joar. Die mog ok metkieken. ’t Zol een breurtie wödden, det wol det wichie ok graag. Mar zie zag nog gis gien anhängseltie. Det kömp nog zea moe. Eamen was ’t stille toen zead zie: “As ze ’t dan mar niet verget”.
Iej mut oe trouwens van wat veur veurstelling dan ok, niet drekt te völle veurstellen, want as ut niks veurstelt wördt ut een teleurstelling. Mar, à-j oaveral lak an hebt; kom iej lak tekört. Zo fietsen ik köttens op de diek. Ik bin een bettie dovig, dus heur ik niet zo rap as dr wat achterop kömp. Zie belt dan en as det nog niet helpt geeft ze wel een groten blear. Iej mossen eingenlijk een achteruutkiekspiegel hemmen zea mien vrouwe.Ach deerne zea ik; ik hebbe altied eleerd det besturen veuruutkieken is.