Wat hebt die lu van “Welzijn Ouderen” oos, vri-jwilligers, weer een mooien aomd bezörgd, daor bie Bättus in de Wiekelaar. Den had zich trouwens ok uut-esloofd heur, want ut eerste bäkkie met det cakie was zomar käts veur niks. Mar die Blokzieliger koopmansvrollu, wat konden die de zaal gangs haolen. Met vässies aover doodgewone dagelijkse dingen, met Kaatje an de Sluus. En det deerntie van wie ut liefie was gaon varen. Zie stund mar op de uutkiek en toen e weerumme kwamp, kon zie feilloos de juuste Scholder dr weer uutvinden um effen tegen te leunen. Ien dink was mie wel een bettie tegen ’t zere bien. Keerls roddelt völle meer as vrouwen. Zol det echt waor wean? Mar kört en goed ut waren monsters van vrouwen die oos monsterlijk mooi bezig ehaolen hebt. Een pluumpie hef alleman die met-ewärkt hef wel verdiend. En dan det gedicht aover die vredesdoeve, die zien wärk edaon hef, noe binne wie an bod. Vrede, vrea , hef alles te maken met tevreane wean. En mien gedachten dwaelt naor det huussläkkie. Stund iets in die geest op de legere schoele niet in “Toen en nu?” Op een zunnige dag in mei stak een huussläkkie veur ’t eerste zien heurnties met de eugies dr op uut zien husie. Verwondert keek e um zich hean, dreaien zien eugies op stealties alle kaanten op. Hij zag vlak veur um in den mooien bloementuun een zee van kleuren, de zunne scheen läkker op zien vellegie, hij vulen zich de koning te rieke, zo bässens läkker en tevreane. Langzaam schoefelen de voort aover de grond umme al det moois van alle kaanten te bekieken. Sjonge jonge, wat mooi, wat mooi, fluusteren de zächies veur zich hean. Wat bin’k bli-j dè-k geboren binne, ’t is hier gewoon een lusthof en tevreane kreup e in zien husie veur een middagslööpie. Hij dach nog net; wat hef Hij det toch allemaole mooi emäkt.
Toen ’t slööpie uut was gunk e värder met zien ontdekkingsreize. Hij zag een kikker in de viever grote sprongen maeken van blad töt blad, hij zag een moes heel härd rennen, wat had den de sökken dr in, gien wonder, een katte zat um achternao. Mar veural, hij zag vogels van takke naor takke springen en in wondermooie kringen hoge deur de lucht hean zweven. Oh, toch zo te können vliegen!! Wat hef den Schepper mie dan toch te kört edaone, ’t is toch ok wel heel alderbästend beroerd zo as ik allenig mar kroepend met zo’n slakkengängegie deur ’t leaven mudde, en verdrietig leut e de beide heurnties hangen.
De volgende dag was ’t weer helemaol um eslagen, ’t was ok nog mar mei. De wind hoelen deur de tuun, de hagel striemen neer. De vogels vleugen raodeloos in ’t ronde, näns konnen ze genogt schuulplekke vinnen tegen die venienige hagel, moedeloos en käts van streek, staken ze de kop in de veren. In den helen tuun, was dr gien iene zo beschärmd as net det kleine huussläkkie, det veilig en wärm in zien husie zat töt ut noodweer veurbie was. Toen kwamp e weer te veurschien. Hij zea:”Wat waa-k gisteren toch een bärre ontdankbaar schepsel. Alles op disse wereld is toch zo goed deurdacht emäkt, wie maagt den Schepper wei-s wat meer dankbaar weane.