De radio en de krant, die brengt de leugens in ut land. Det is al een heel olde wiesheid of waorheid. Mu-j noe is de Dalfserkraante van veur veertien dagen hebben. Daor stund een stukkie in aover iene Cor van Damme op bezuuk bie Willy en een Henk van ’t Zand. Cor mos die beide olde lugies deur vraogen wies maken. Ik wete niet o-j die lu kent, mar det ze vief spöllegies scrabble op een dag spölt, wi-k noe niet drekt leugens numen, mar wel een fikse aoverdrieving van det aoverigens bässens aordige ni-jsgaardereinnegie die dr ok bie was. Ok den fotograaf moch dr wean, den kan zo goed foto’s maken dè-j de lu beslist niet weer kent. Noe mut ik zeggen det ik die olde lu aorig goed kenne, zie spölt graag, mar met viefhonderd spöllegies in een jaor is ut toch wel ongeveer bekeken, en det is lange gien vieve daangs. Wat kan zo’n klein aoverdrievinkie trouwens grote gevolgen hebben. Drekt den volgenden donderdag stund dr al een pront vrouwmeanse bie Willy en Henk an de belle.”Ik wolle dr wei-s effen inkommen umme een spellegie met te spöllen, kan det?” Natuurlijk kon det, zie wun nog ok. Die mag daor vaste nog is weer kommen. Mar weet iej ok met mekare dè-w zo zächies an midden in de härfst zit? Dan kan ’t zo läkker weaien en dan denk ik an det vässie van vrogger det mien grovva zo’n zestig jaor geleen op zea as ut stormen. In mien herinnering gunk ut ongeveer zo:
Luuster is meneer de wind,
ik wol oe is wat vraogen:
Waorumme blaos en raos iej zo?
Is det um oos te plaogen?
Kiek die kinders toch is gaon,
hebt z’oe kwaod edaon?
Och, wel nee mien beste man;
’t is mar veur een geintie.
Kiek, die kinders die hebt schik,
op det mooie pleintie.
Maakt oe närgens bange veur,
‘k zal ze vast gien kwaod doen heur!
In Salland sprekke wie een eigen taal, en ieder volk ut ziende, wat lu vindt ozen plat of kaal,
mar zie is wärm en daorumme de miende. ( Vri-j naor Guido Gezelle)
En dan nog een keer weer een lessie kennis der natuur: Akkermaolsholt. Drie woorden an mekare eknupt; akker-maol-holt. Ut eerste en ut läste weet iederiene, mar det maol,det zit beveurbeeld in etmaol en in maoltied. De grondbetekenisse is dan ok tiedstip een soort ofbakening van de tied. Dus ok teken of vlek. Kiek mar naor ut Engelse mole (moedervlekke) dè-j ok zowat net zo uutsprekt. Maol wördt dus gebruukt as märkteken en nog meer as grensteken. En bie oos in Salland wörden akkermaolsholt dus gebruukt as grens tussen de akkers, de vlekken van de dörpsbewoners. De meeste boeren wonnen vrogger dan ok in ’t dörp.