A-j wilt, det de wereld oe toelacht, mu-j wärken. A-j wilt det oen umgeving oe mag, mu-j wärken. A-j eerlijk en vaste as een huus wilt staon en as een kearel deur ’t leaven wilt gaon, mu-j wärken. A-j wilt det oen vrouwe of oen kearel oe ut liefste mag en oe nooit wil vergetten, mu-j wärken. As iej näns een poot veur uut wilt stekken, as ’t allenig mar is ikke, ikke, mu-j niet rekkenen det dr völle volk met de snotterlappe in de haanden bie oen stärfbedde stiet. Wärken is dus ut mooiste wat dr is, daorumme laot ik dr dan ok graag wat van liggen veur mörgen. Ezels. Wärken mut ok nooit ezelen wörden. Luuster mai-s naor een mooi old verhael det mie zo iniens weer in ’t zin schöt. Een boer gunk samen met zien zönne naor de märkt. Zelf zat den boer op een ezel en zien zönne leup dr naost. Nao een steugie kwammen ze de postbode integen. Schaam iej oe niet olde boer dè-j oe zelf läkker laot riene en det keareltie mar laot lopen? De boer stappen met een rooien kop uut ’t zadel en ’t jochie klump dr op. Een endtie wieder bleef iniens de veldwachter stokstief staone en veur det ze bie um waren bulderen de al achter uut een hals. Ieje kleine doerak, schaam iej oe niet, zit zelf läkker hoge in ’t zadel en laot de olde baas voortsjokken. Iej mossen dr een pak achterveur hebben met de gummiknuppel. Een kop as een biete natuurlijk. Mar wat noe? Zie hadden ut evunden heur, va klump in ’t zadel en namp ut jochie veur um op den ezel. Den ezel had dr wè wat muuite met, mar sukkelen toch zächies voort. Weer iets värderop stunden twie vrollu met de haanden onder de schölk te rebbelen. Mu-j noe toch veur de aordigheid is kieken, zea ’t meanse det met ’t gezichte van ’t dörp ofstund, zit ze met zien beiden op den ezel, det is toch oen reinste dierenbeulen, könt jullie wè lillijke lummels. Zie wollen wel haoste deur de grond kroepen, mar stappen toch of en gungen met de ezel an de liende te voete vaort. En jao heur, det zö-j dan altied zien. Net veur ’t dörp waren wat van die opschöttelingen met een värkenblaoze an ’t voetballen. Zie heulden op en sleuden zich met de haanden op de knienen van ’t lachen. “Mu-j die stomme boeren noe toch is zien, hebt ze zo’n mooien ezel, en bint nog niet wies genogt umme zich te laoten riene, wie is daor noe de grootste ezel?” Reupen ze. Zie wussen zich haoste gien raod meer met een beiden. Naor huus gaon en den ezel niet verkopen? Nee, toch deurgaon. Zie zöchen in de bos een mooie sliete, bunnen den ezel met de poten bie mekare dr an en kleisteren zo met den ezel tussen zich in, hangend an den paol, wat is zo’n stom biest dan zwaor, wieder naor de märkt.  Dus leert hier mar van; wat en hoe o-j ut ok doet, veur gien meanse doe-j ut goed. Slachtmaond. November is in ’t laand, dan slacht mien va een värken, en ik, ik kriege de kop. Zo läkker smikkelen en smullen, ut kan gewoon niet op.Wussen jullie trouwens det bie de slacht de flesse met foezel ok altied goed rond gunk? Aans wol’t vleis niet pekkelen zeaden ze dan umme zichzelf goed te praoten. Veur die ’t niet weet, foezel was goedkope jenever en pekkelen is vleis in ’t zolt zetten.