Kom iej die ok wei-s tegen? Vaste wè. Mar weet iej met mekare ok waor as det woord vot kömp? Vrogger mossen meansen die melaets waren deur bedelen an de kost kommen, gien meanse wol zuk volk in dienst hebben.Zie waren verplicht um met de klappe, een soort van ratel de meansen te waarschouwen det ze niet an-eraekt mochen wörden.
Die klappe was zo klaor-emäkt det ze d’r ok een aalmoes, die hun an-elangt wörden, met in ontvangst konnen nemmen. Melaetsen waren dus klaplopers, die deur aanderen onderhaolen wörden, mar; zie konnen niet aans! Noe vinne wie een klaploper mar een paskwil, een bespottelijke vent. Zo zie-j mar, van’t iene kömp ut aander. Een paskwil? In de zestiende eeuw wonen d’r in Rome een schoemaker den Pasquino hieten. Den kearl kon zo prachtig mooi hekeldichies schrieven, op misstanden en op misse meansen, zie numen det in de rappigheid een pasquillo. Toen e uut de tied was hebt ze daor in Rome een standbeeld veur um op-ericht, waor noe vandage an de dag nog spotliedties op-eplakt wördt. Pasquillo is hier verbasterd töt paskwil en hef zo zuties an ok een aandere betekenisse ekregen. Vrogger stund hier an ’t kärkplein een härbärge met as name: “De Goede Vrouw.” Op ut uuthangbörd stund een vrouwe zonder heufd. Det kömp um det d’r vrogger een sprekwoord was det zea, een goeie vrouwe is een vrouwe zonder heufd. Daor was niks mis met heur; d’r wörden allenig mar met bedoeld det een vrouwe gien grillen en nukken mos hebben en niet eigenwies mos wean, zie moch ut niet hoge in de kop hebben. Noe ‘k ut toch aover uuthangbörden hebbe. An ’t kärkplein begunt in diezelde tied ok een man een grutteri-je. Hij verkochen alles wà-j mar etten of drinken konden. Hij wol een uuthangbörd hebben en gunk naor de schilder. Wat d’r op mos staon? Een beer an een touw, de schilder zea nog dette d’r better een ketten van kon maken, want een touw kon den beer kepot bieten. Mar niks heur ut mos en zol een touw wean. Tevreaden halen den grutter zien uuthangbörd een paar dagen later op, hij vund ut een bärre mooi börd. Een wekke later reagenen ut op een nacht toch zo griezelig härd, en de aandere mönnen was d’r op det börd allenig nog een ende touw te zien. Met opgestreken zeil kwamp den winkelier bie de schilder: “Wat hè-j mie noe toch emäkt, ’t hele börd is deur de reagen verinneweerd!” Ik hebbe oe toch ewaarschouwd, den beer hef vaste ut touw deur ebetten en is d’r van tussenuut, zie-j noe wè, een ketten was better ewest. Den schilder had det ende touw met ölievärve eschilderd en den beer met watervärve. Vrogger hadden meansen niet allenig beren, die mossen buten de stad huzeren, mar ok honden waor as aanderen last van hadden, niks ni-js onder de zunne. In de steden, waor vake ok nog gebrek an ruumte binne de muren was, wörden dan allenig kleine honden toe-elaoten. De rakker had een beugel. Kon den hond daor deur dan was ’t goed. Daor kömp dan ook oze uutdrukking vandan of iets wè deur de beugel kan.


