Veurige wekke hè-j mie emist, teminste, det hop ik. De kraante had wat weinig ni-js en zodoende konnen ze eigenlijk gien ruumte veur mie vri-j maken, of ik ut ärg vunne? Oh nee, waa-k metiene veur ni-je wekke al haoste klaor, had ik wat meer tied umme al die recepties of te lopen, en ok umme bosschoppen te doen en zo te wennen an oonze ni-je euro.

Niks te betekenen, alle priezen bint gewoon meer as middendeur egaon. De rest van dit stukkie hè-k dus veurige wekke al eschreven. Wat brengt oos ’t ni-je jaor? Ieder jaor hef weer zien eigen kwaod, mar, mar ok zien eigen goed, as iej oe metterdaod mar opstelt met völ moed. Wat is dit jaor oen lot? Leg’t rustig in de haand van God. Weas mar bli-j met alles wà-j doen könt, kiek is um oe hean. Hoevölle meansen bint dr niet die nauwelijks of hemao niks meer doen könt, en wat misschien haoste nog slimmer is, kiekt is naor al die asielzukers, die wei-s graag de haanden uut de mouwen stekken wollen, mar niks doen maagt as een bettie doemendreaien. Zo metiene kriege wie dus hier ok zo’n asielzukerscentrum. Laote wie noe mai-s vaste as gemienschop bedenken hoede wie die luu sträks binnenhaelt, en hoede wie ze een fijne tied in Dalfsen könt bezörgen. Januari: Vrogger begunt ut jaor met meert, kiek mar naor september, oktober, november en december, waor as de zeuven achte negen en tiene centraal staot. Later wörden januari de eerste maond, enuumd naor Janus, de god van deuren en poorten. Deur een deure kö-j uut- en ingaon, daorumme beelden ze den Janus ok of met twie gezichten. Janus was ok de god van elk ni-j begin, zo dus ok van t ni-je jaor. Wel is zeker dedde wie ammao ok weer een jeurtie older wördt, mar det gif ok niks, want gisteren zea dr nog iene egen mie: “Zo old as dè-j dr uutziet wö-j toch nooit.” Ik dache metiene: Vader Cats had wè geliek, een zachte wenk kan soms nog härder ankommen as een klap lieke in ’t gezichte. Nog iene goeie raod; doet oe niet groter of better veur as dè-j bint, aans giet ut oe nog net as Gait Jan bie de olympische spöllen.
Hij wun jao alles met gemak,
À weer zien tiende plak.
Mar toen bedach e bie um zelf;
Ut bint dr eigenlijk al elf.
Want thuus, de vrouwe, zit ik ok niet zonder,
Daor zit ik ’t hele jaor al onder.
Verdreaid, hoe kan’t, noe bin’k à weer gangs met de olympische spöllen. Die zit dr ok weer an te kommen, de winterspöllen dan wel te verstaon. En… oze eigenste Erben; al is dr dan ok niks van oe bie, mag weer met doen, hij mag oos dörp weer meer bekendheid geven. As ze um noe mar niet weer van de sökken riedt. Ik hoppe det e met een stuk of wat plakken thuus kömp. Zundag hebbe wie weer drie koningen, ok wè wiezen enuumd. Toen waren dr teminste nog drie wiezen. Mar noe? Ik twiefele dr mangs wel an. Jules de corte zea in 1924 al: “Zolang dr, zo hier en daor nog drie wiezen rondloopt, geleuf ik det veur meansen diers en planten, jao meuglijk veur de hele wereld nog wat bint. Ik bedoele aoverleavingskansen.” Töt ni-je wekke mar weer.