Hebt jullie det ok eleazen, det dr wat luu bint die ut woord neger uut “Van Dale” wilt knikkeren, zie vindt det det een discriminerend woord is. Best, mag van mie, mar dan mut ze ok ut woord blanke dr uutsmieten, want det is toch zo’n lillijk scheldwoord.

Westerlingen zölt blank wean! Det geleuft toch gien meanse, en det wi-j toch ok gis niet? Det alleman dwärs deur oe hean kan kieken, pesies kan zien wat veur lillijke plännegies ò-j an ’t uutbruun bint, det oen man of vrouwe zo mar kan zien wà-j denkt? En oen buurman? Nee heur, ik geleuve det dr näns op disse wereld meansen ondeurzichtiger bint azze wie westerlingen, die ze veur blank uutscheldt. Zie maagt nog niet in oen spaorbankbukie kieken of wè soms? Nee heur, niks gien gediscrimineer, de neger vut dan ok de blanke.

 
Waor as ik ok muuite met hebbe, det bint de naoweeën van al die feestdagen, ik mudde die aovertollige pundties weer kwiet wörden, en det valt nog lange niet met. Eerst al die sukelaletters en börstplaeties, toen de kärstkraanzen, kalkoenen en de gaanzen. En in ’t ni-je jaor? Bie hoevölle meansen heb ik van ’t jaor al öliebollen egetten en knieperties? En hoevölle glaesies, van dit en van det hebbe wie al op bie buren en bekenden, det zet ok zooien an de diek, en de vastentied die löt nog een heel steugie zich wachten. Aover buren esprökken. Gait Jan zien buurman is een verhael appät. Die hef köttens e ni-j gebit ekregen. Nou ja, ut kosten um wel een hele cent heur, mar det was ut ärgste niet, nee, die angst veurof veur al die piene. Jaoren hef e ut al mar uut-esteld, altied leup e mar te pörkeren met zo’n lucevärshöltie tussen de taanden. Veur de centen hoeft e ut dus ok niet te laoten, die spaort e wel uut an lucevärs. Ik hebbe die luu in Zweden teminste al opdracht egeven van ’t jaor een bos minder te kappen. Een tiedtie elene kon e zelfs gien appel meer etten, en toen hef e dus eindelijk deur de zoere appel hean ebeten en is naor de tandärts egaon. Bibberend as een juffershundtie zat e daor in de wachtkamer, hij wol haoste wè weer nuus kroepen, mar hij had zo’n alderiezeligste koezenzeerte, det e van twie kwaojen toch mar de beste keus. Eindelijk nao, ut leek wel uren, mar in wärkelijkheid nog gien vief minuten was e an de beurte. Hij wörden in zo’n stoel epaot en achteraover ekiepeld. Hij zeg zelf nog wei-s; van toe, brek mie de bek niet lös, mar noe mos e zelf de mond lös doen. Toen den dokter den puunhoop zag zea de: “Zoiets hè-k in gien jaoren met-emäkt, ’t liekt Rotterdam wè nao det bombardement in 1940. Mar kört en goed, alle rottige stukkies, en aans was dr niet, is um dr uut-etrökken, en hij löp noe met een kunstgebit. ’t Etten veul um eerst niet met, mar spulen gunk um goed of, een slukkie jonge klaore, effen goed hen en weer husselen in de mond en dan deursloeken, jao, det gunk um händig of. En noe löt e an iederiene zien det e zien eigen taanden hef. Zelf betaeld.