Dalfsen’s Plat: Fabelties

Dalfsen’s Plat: Fabelties

Een boer in Oosterdalfsen had bärre völle last van rotten, ’t was gewoonweg een plaoge. Mar det veraanderen op slag toen e zich de ni-je grote kater Roodbaord anschaffen.

 

In de körtste keren leaden dr wè meer as honderd rotten ut leudtie. De aoverige rotten kwammen daorop ammao bie mekare umme te besprekken wat ze daor tegen doen mossen. Eerst kwammen ze dr niet uut, mar toen kwamp dr iene op de gedachte de katte een belle an te binden. Alleman vundt det een heel goed veurstel, en zo wörden dan ok beslötten. Een pracht van een plan, mar ’t gunk ok bie de rotten à net zo as vake in bestuurlijke zaken, op wat veur niveau dan ok, veurstellen zat, mar wie voert ut uut? ’t Verdwient in een la. Een aanderen boer had een bere mooie pinkvearze met ebracht van de märkt. Hij zetten det biesie veur ut huus op de kamp. Op de kamp van de buurman leupen twie beste bollen. Die begunnen met mekare te steggelen aover det vearsie. Ut gunk dr op ’t lästen bärre slim an toe. Zo ärg det een hoop kikkers die ok in det laand in ’t grös zaten gewoon vertrapt wörden, en zodaonig, veurtiedig an een ende kwammen. Een aole kikker keek vanof een plompeblad in de kolk toe, schudden zien wieze heufd en mompelen: “De rottigheid die deur de groten uut-evretten wördt, wördt meestieds deur de kleinties duur betaeld”. Een roeke zag bie den ienen boer op ’t ärf det de pauwen in de ruu waren. ’t Lag in de rappigheid bezeaid met van die mooie veren. Det brach um op een ideegie. Hij zöchen een kläddegie van de aldermooisten veren bie mekare en sieren zichzelf daor met op. Sjonge jonge, wat waren zien maoten toen stik jeloers op um, alle vrouwgiesroeken leupen um nao umme det mooie männegie te bekieken. Hij wörden zo greuts dette zich ok bie de pauwen leut zien. Det had e noe net niet mutten doen. Zie gungen um met zien allen te lief, zo det e in een mum, niet allenig die vremde veren, mar ok de meesten van zien eigen verenpak kwiet was. Toen e daornao weer bie zien maoten kwamp dreaien alleman en vrouw um de rugge toe. Leer daor dus uut; pronk nooit met aandermans veren! Fabelties. Wat is een fabel. In ut latijn bestiet een wärkwoord fari- det zeggen, sprekken betekent. Daorbie heurt ut zelfstandig naamwoord fabula-gepraot, verhael. Wie hebt ut hier in Nederland, aover enömmen vanuut Frankriek en net as daor, gebruukt veur een zinnebeeldig verhael of gedicht waorin meestentieds dieren of veurwärpen optreedt en an de praot bint, met de bedoeling een bettie anschouwelijk zedelijk onderwies te geven. La Fontaine, waor disse verhaelties ok op stoelt, was wel ien van de aldergrootste fabeldichters. Vrogger leuten ze ’t husie bie de schure en veur ’t naor bedde gaon gungen ze nog effen naor ’t husie. Moe zat al, en va stund buten in ’t licht van de stärren op haar te wachen. Toen ontspun zich de volgende samenspraoke. ”t Is helder stärrenklaor!” Wat zeg iej, bint de Russen daor? Och meanse kak toch an, wat zeg iej, met wè tachtig man? “

Artikel delen: