Ik mosse veurige wekke veur een akkefietie op ’t gemeentehuus wean. Ik zate baomen op de gaanderi-je effen op mien beurte te wachen. Iniens schöt dr zo’n deerne veur mie langs, en raozen met een noodgang de trappe of.

Mar effenties en toen kwamp ze ok à weer met drie trean gelieke de trappe op, en ik hebbe mie altied nog wè laoten vertellen det ambtelijke möllens langzaam maelt. Zo zie-j mar weer elke regel hef uutzunderingen.Wat trouwens ok sprekwoordelijk is, is det ambtenaeren veur elke oplössing wel een muuilijkheid hebt. Noe valt ut ok niet met umme alleman tevreane te haolen, doe-j ut veur een ienen goed, dan vindt een aanderen det mar stom eregeld. Een compromis is dan ok de kunst, een taarte zo te verdelen det alleman denkt det e ‘t grootste stuk hef. Ik legge mien oor nog wei-s äns te luusteren, dan heur iej nog is wat. Zo zaat ik van ’t zommer te kieken naor een paar doeven die op de grond an ’t zöödties zuken waren. Hoge daor baoven stund een vlieger an ’t touw, zien basie was denk ik effen vot, want ut ende van ’t touw was an de rikkedraod eknupt. Den vlieger had dr gewoon schik van hij dukelen soms gewoon aover de kop. Ik heuren um naor die doeven roepen, “waor blieft jullie noe met oen gerommel daor an de grond en rond de struken, mu-j is kieken hoe läkker hoge as ik hier zitte.” Die doeven reupen trugge: “Wi-j probeert nooit hoger te vliegen as dedde wie op eigen kracht könt volbrengen.” As antwoord namp den vlieger, net in een windvlaoge, nog een beste raom umme nog hoger te stiegen, mar in zien roekeloosheid rukken de te härd, ut touw brak en met een wild gedreai veul e naor daele. Zo zie-j mar weer waor hoogmoed toe leiden kan. Doet oe nooit aans veur as dè-j bint, aans giet ut oe net as den vlieger of as Härm. Härm was de zunne van een kötterboertie, hij kreeg kundigheid an een rieke boerendochter, en hij wönnen uut-eneudigd een maol te kommen etten. Zien moe waarschouwen um dette veural netties etten mos, kleine häppies, niet zo van det hap kauw sloek zoas iej det ewend bint. Toen e dan ok bie de boer was, de kennismaking was um best met evallen, en ze an taofel zaten, wörden dr broene bonen met spek op-ediend. Echt een kössie veur Härm. Mar, gedachtig an wat moe ezgd had, begun e alle bonen deur de midden te snien. Hij was dr zo druk met gangs det e agis niet in de gaeten had det de hele femilie naor um zat te kieken. Die verkering is dan ok niks ewörden, zo’n traogen etter daor wol zelfs Fenna niks met van doen hemmen.

Schep vreugde in ’t leaven
Zolang à-j dr bint
Pluk noe det reusie
Veur ut verdwient
Geniet alle daegen
’t Leaven is kört
Niks hè-j te klaegen
Vol is oen börd.