Veurige wekke bin’k is weer bie Aalders an de Zwolse weg ewest, de Rutenbärgstraote hiet det tegenswoordig. Ik hadde mien pillegies op. Zie stunnen zoas gewoonlijk à weer netties klaor.
Op de terugweg bin-k effen bie die aandere medecienverstrekker an-ewest, mien dränkie was ok op. Met det ik daor bie um an ’t Koffieströötie binnen komme, zie-k daor ok zo’n dokter in ruste staon. Det leek mie noe net de uutgezöchte geleagenheid umme ut dr met den slieter en den vroggeren dokter, twie vakluu dus, is aover te hemmen waorumme dit, toch zo heel nuttige medecien, niet deur ut ziekenfonds vergoed wördt. Daor zo-j toch krange in de kop van wörden; een akkertie wè vergoed mar een hassebässie niet. Zie waren ut roerend met mie iens, det ut een bizunder goed medecien is. Twie à drie glasies daangs bint goed tegen dementie en helpt ok oen bloedsumloop goed op peil te haolen, iej wördt gewoon wat older as de niet gebrukers. Wie hebt ut ammao in de kraanten können leazen.
Mar wel ok nog effen een dringende waarschouwing. In een kwis heuren ik det à-j meer as twintig glaesies in de wekke gebruukt, dè-j dan töt de probleemgevallen begint te heuren, niet doen dus, haolt maote. Ik zal det van det ziekenfonds toch is an Els veurlengen, wie weet wil ze de hand wel is in eigen boezem stekken en aover ‘t härte strieken, det mut zie, haar naeme indachtig toch as gien aander können. Misschien könne wie haar, umme met Jan te sprekken, wel zo’n wettie oftroggelen. En… as ut zovärre kömp, dan belaove wie haar, dedde wie dr bie de makers van det dränkie op an zölt dringen det ze op al die flessen een streppeltie plakt waor as opstiet: “Gezonde Borstvoeding.” En wie smiet dan ok nog een aomd met haar, de pette tegen de zolder. Dr is gien weg richter as recht deur zee, dus dit maol, niet op de man mar op de vrouwe of.
Wie haolt zo, azze wie det dränkie niet meer zelf hoeft te betaelen, denk ik ok nog en paar cent aover veur een goeie maoltied. Hoeve wie de broekriem ok niet wieder deur de gäspel te haelen.
Noe-w ut toch aover de broek hebt, ik heb niet graag foeken in de broek, en toch : Vrogger as zo’n jochie; en det is noe net de foeke, staken mie de broodkrummels nog wei-s. Zo kreup ik te bietied soms onder de vrea deur, kievietseier zuken of zowat, en as daor dan krammedraod tussen de rikkepaolen zat, gunk det wei-s gloepenste mis, net as bie Hans uut det vässie. Een fikse haele in de bokse. Det was noe net niet de meniere um vrea met moe te haolen. “Smiesterd dè-j daor bint,” kree-k dan te heuren, “ieje ok altied met oen geheister; ’t geld gruuit oons niet op de rugge!”
Ik mudde toeverdan een ende an dit verhael breien, want as ik alles in ien keer vertelle, giet ut mie net as den boer die zien koe verköft had en toen ut gier ok kwiet was. Ik wil net as Jan, liever niet hoger poepen as mien gättie zit. Ik haole graag wat aover veur een volgende maol. Töt ni-je wekke dus mar weer.