Soms könt oma’s oe zukke alderiezeligste mooie dingen aover hun kleinkinders vertellen. En dan kö-j ok is zien hoe diepe zukke wichter naodenkt aover de dingen.
Heel aans azze wi-j vrogger. Ik hadde teminste toen ik acht jaor ware nog nooit van een computer eheurd, laot staon det ik wusse wat internet en websites te betekenen zollen hemmen. En dan mu-j det now is heuren, oma hef ’t mi-j zelf verteld, echt waor, zo’n jonk van achte zea tegen die oma, det e echt niet goed wus hoe de ut had met God. Was God wel hemao bie de tied? Hij heuren d’r alle dagen thuus en op schoele aover, en ’s zundes in de kärke, een hele biebel vol, mar op internet konne God gis niet vinden. Ok gien E-mail adres. Det zol toch völle mäkkelijker wean, konne ’s aoms zien gebedtie met de computer versturen, konne ut eerst nog effen naoleazen op fouten ok, läkker jonk hean? Daor maagt sommige aole luu wei-s een veurbeeld an nemmen, dè-j wel degelijk goed mut weten wà-j ammao bidt. Mar daor gebeurt ok droevige dingen. Wördt d’r à zovölle eklaagd aover te weinig blauw op straote, en dan hebbe wie ok nog pelietsie die gehandicapt is, ’t is toch um meelien met te kriegen. De wärkdruk is dunkt mi-j ok völs te hoge, jao en dan kan ’t niet uutblieven, dan wördt d’r fouten emäkt, kö-j ze toch ok gis niet kwaolijk nemmen. Nemt noe is ut volgende echt waor gebeurde veurval. Donderdag 14 meert wil een man met zien vrouwe naor Boehmer de fysiotherapeut an de Möllendiek. Zie mut daor wean veur een behandeling. Mäkkelijk zat, een invalidenparkeerplaese pal veur de deure. Inderdaod, mar laot daor noe zo’n grote pelitiewaegen op staon. Den invalide pelitieman had, deur die wärkdruk denk ik, ok nog vergetten zien invalidenparkeerkate veur ’t raam te zetten. Den man hef um netties een geale kate van de invalidenbond achter de roetenwisser estopt, det kost völle minder as zo’n bunnegie van de pelitie. Noe ‘k ut toch aover agenten hebbe. Ik heure meansen bie de winterdag wei-s klagen, det ut ’s mäns vrog haoste niet vertrouwd is umme in ’t dörp te lopen. Zomar kan d’r umme een hoek weer zo’n jonk op de fietse zonder licht haoste teagen oe ansoezen, haost umme de trein te haelen. Fiestlicht schient altied à muuilijk ewest te wean. In 1938 wörden in oons laand ‘t achterlicht verplicht esteld. Det was wel effen wennen zoas uut onderstaond vässie uut 1939 bliekt. Wie de schriever is bin’k nog niet achter.
Ongeveer een jaor elene,
hef d’r in de kraant’estaon,
det de fietsen mut gaon riene
met een achterlichie an.
Goed bedoeld en vaeke neudig
was det rooie lichie wel,
want een ärme fietsberieder
was bie aovend niet in tel.
Mar det ding had raere streken,
umme det det achterbakse ding,
zo mar op kritieke tieden
helemaol niet gluuien ging.
En of dan de duvel sprekken,
net as ’t dink was uut-egaon,
kwamp d’r dan een boze diender
achter ’t achterlichie an.
Gluuiend wö-j dan op zo’n prutsding
en d’agent vol medelien
zeg:” Meneer ut bint ok rakkers,
mar iej bint d’r glunig bi-j.”
‘t Is toch stärk in disse daegen;
ieskold wördt iej zo bekeurd
veur wat nota bene zomar
achter iemands rugge is gebeurd.